De Europese regeringen hebben oorlog nodig voor eigen overleving

In Duitsland kan de regering van Friedrich Merz nog op slechts 12% steun van de bevolking rekenen, en dit cijfer houdt ongeveer gelijke tred met de beoordeling van Macron in Frankrijk en Starmer in het VK. Sobere zelfreflectie zou een onmiddellijke herbezinning van beleid afdwingen, maar met deze politieke stuurlieden aan het roer moet de Oekraïense oorlog doorgang vinden, en probeert men middels provocaties verder te escaleren in de hoop dat Rusland agressief reageert, waarmee het eigen falen kan worden verhuld. In tegenstelling tot deze bewindhebbers aan de Europese top willen de Europese bevolkingen onder geen beding verwikkeld raken in een oorlog, en ook niet dat er nog meer miljarden euro’s via hun belastingcenten in de bodemloze Oekraïense put worden gegooid. Amerikaanse inlichtingendiensten hebben bevestigd dat ca. $ 100 miljard van de totale Amerikaanse en Europese steun niet op de plaats van bestemming is aangekomen.

De peilingen rond Zelenski zijn zo mogelijk nog dramatischer dan die van Merz en de andere genoemde kopstukken. Peilingen tonen dat 96% van de Oekraïners van Zelenski af wil. Na alle machtswisselingen aan de top en ontslagen van verschillende politici en legerkopstukken, wordt alleen maar duidelijker hoe breed de corruptie is die in de hele samenleving is doorgesijpeld.

Opstapelende schandalen hebben onderhand aangetoond dat de interesse van Zelenski uitsluitend uitgaat naar het binnenhalen van nog zoveel mogelijk meer miljarden en het waarborgen van de continuïteit van de oorlog. Dat gaat gepaard aan zijn mensonterende methodes waarbij jonge mensen van straat worden gesleurd en met geweld in busjes worden gepropt voor een ongetrainde inzet in de gevechten en een vrijwel gewisse dood aan het front.

In Rusland liggen de zaken omgekeerd. Volgens slavist dr. Joris van Bladel heeft president Poetin nog steeds de steun van rond 80% van het volk. Maar de Russen hopen wel dat er meer haast wordt gemaakt om het einddoel te bereiken. Ook in zijn eigen regering gaan steeds meer stemmen op dat een halt moet worden toegeroepen aan de Europese provocaties en grotere daadkracht wenselijk zou zijn. President Poetin heeft gewaarschuwd dat als Europeanen met hun gedrag nog een grens overschrijden, hij met een enkele Oresjnik-precisieraket een militaire basis of wapenfabriek zal aanvallen. Maar mocht hij dat doen, dan speelt hij al die politici en commentatoren in de kaart die beweren dat hij de de grenzen van de voormalige Sovjet-Unie wil herstellen.

Met enige regelmaat verschijnen videofilmpjes van Poetin en de minister van Buitenlandse Zaken Lavrov, gericht tot de Europese bevolking, waarin wordt benadrukt dat de propaganda van de Europese regeringen bedoeld is om bevolkingen op een totale oorlog met Rusland voor te bereiden. Zij drukken de Europeanen op het hart dat men ervan doordrongen moet zijn welke kant de verantwoordelijkheid draagt mocht Rusland aanvallen.

Poetin heeft nogmaals een voorstel gedaan om met Europa om tafel te gaan zitten, ditmaal met Gerhard Schröder als bemiddelaar. De Europese Unie heeft hem als bemiddelaar afgewezen. Schröder, sociaaldemocraat, machtspoliticus en voormalig bondskanselier van de SPD (1998–2005), raakte al voor zijn ambtstijd bevriend met Poetin en deze vriendschap verstevigde in zijn functie bij het Russische Gazprom en andere energiebedrijven. Toen Poetin in februari 2022 begon met zijn militaire operatie in Oekraïne en Schröder daar geen afstand van nam, hebben SPD-leden zonder succes gepoogd hem na zestig jaar SPD-lidmaatschap te royeren.

De grote vraag blijft vooralsnog hoe er een einde aan het Oekraïense conflict kan komen. Een einde via onderhandelingen is uiteindelijk de beste oplossing, maar dan moet hiertoe wel bereidheid bestaan. Rusland eist dat Oekraïne de controle overdraagt van de regio’s Donetsk, Loehansk, Cherson en Zaporizja, en dat er bovendien internationale erkenning moet komen van de in 2014 geannexeerde Krim. Oekraïne eist het tegenovergestelde en daarbij dat Rusland alle troepen uit de bezette gebieden, inclusief de Donbas en de Krim, terugtrekt. Rusland blijft daarbij demilitarisatie en denazificatie van Oekraïne eisen, en ook hier eist Oekraïne het tegenovergestelde met voorzieningen voor zware bewapening om een toekomstige Russische invasie te voorkomen. Poetin eist het opheffen van alle westerse sancties tegen Rusland, terwijl Oekraïne een tribunaal op touw wil zetten om Russische leiders te vervolgen voor oorlogsmisdaden, en herstelbetalingen wil forceren voor door de oorlog aangerichte schade.