Frank Stadermann, oud-advocaat
In Nederland kennen we, net als in de andere landen van de Europese Unie, een speciale vorm van aansprakelijkheid, de zogenaamde productaansprakelijkheid. Die houdt in dat als door een gebrek in een product aan iemand letselschade wordt toegebracht, de producent aansprakelijk is. De benadeelde hoeft dan niet te bewijzen dat de producent een verwijt treft. Iets wat hij wel zou moeten wanneer hij de producent aansprakelijk houdt op grond van onrechtmatige daad. Het productaansprakelijkheidsrecht biedt dus aan consumenten een verhoogde rechtsbescherming.
Als het slachtoffer een beroep doet op het productaansprakelijkheidsrecht, heeft de producent in het algemeen gesproken één heel belangwekkende ontsnappingsmogelijkheid. De producent is namelijk niet aansprakelijk als hij kan bewijzen dat hij het product heeft vervaardigd in overeenstemming met de destijds geldende opvattingen en inzichten; met andere woorden, dat het product was vervaardigd conform the state of the art (de stand van de wetenschap en techniek). Nu bevond het vaccin, toen het op de markt kwam, zich nog in een experimentele fase. Dus een verweer van de fabrikant dat het vaccin was geproduceerd overeenkomstig the state of the art, lijkt kansloos. Dat er wellicht grote haast was met het produceren van het vaccin en dat er voor dit nieuwe type vaccin nog geen state of the art bestond, doet daar niets aan af.
Andere partijen dan de fabrikant kunnen ook aansprakelijk zijn voor schade die een gevaarlijk product teweegbrengt. Bij schade door de coronaprik kunnen we dan denken aan de arts die de prik heeft gezet, en aan de overheid die campagne voor de prikken heeft gevoerd. Maar langs die wegen is het verkrijgen van een schadevergoeding (nog) moeilijker. Want daar ontbreekt die verhoogde rechtsbescherming. Daarom concentreer ik me hier op de vraag naar de aansprakelijkheid van de fabrikanten van de vaccins. Die vraag is al moeilijk genoeg.
Wat hebben we in de afgelopen vijf jaar op dat gebied gezien? Tegen welke juridische problemen loopt een vaccinatieslachtoffer op bij pogingen om een schadevergoeding te krijgen?
Het verkeerde adres?
Wanneer een slachtoffer zich wendt tot een vaccinfabrikant, krijgt hij soms te horen dat hij aan het verkeerde adres is en dat hij moet aankloppen bij de overheid. Want tussen de overheid en de fabrikanten zou afgesproken zijn dat de overheid voor prikschade aansprakelijk is, niet de fabrikant.
Welnu, dat verhaal klopt niet. Er is wel een afspraak dat de overheid de fabrikanten die worden aangesproken door vaccinatieslachtoffers ‘vrijwaart’. Dat wil zeggen dat de fabrikant alles wat hij aan een slachtoffer moet betalen, kan terughalen bij de overheid. Deze constatering is belangrijk omdat de verhoogde rechtsbescherming van het productaansprakelijkheidsrecht dus in stand blijft.
Met dat onjuiste verweer van “het verkeerde adres” begint overigens de strijd pas.
Bewijs van de ondeugdelijkheid van de vaccins
Bewijzen dat het slachtoffer een of meer prikken tegen Covid heeft gekregen, is niet zo moeilijk. Dat het slachtoffer (ernstige) schade aan de gezondheid heeft, is in beginsel ook niet moeilijk te bewijzen. Maar het verweer waar de fabrikanten mee komen, zo leren de afgelopen jaren en zoals ook was te voorzien, is dat er met de prikken niets mis is. “Het toedienen van de vaccinaties was en is verantwoord”, zo verweren de fabrikanten zich.
Dat is ook het grootste struikelblok waarmee de slachtoffers op hun weg naar genoegdoening worden geconfronteerd. Als zij niet kunnen bewijzen dat de prikken gevaarlijk waren, helpt zelfs het productaansprakelijkheidsrecht hen niet.
De procedure bij de Rechtbank Leeuwarden
Bij mijn weten worden er in Nederland nog geen procedures tegen fabrikanten over de Covid-prikken gevoerd. Wel loopt er een procedure bij de Rechtbank Leeuwarden tegen een aantal kopstukken uit de coronaperiode, zoals Bill Gates en oud-premier Mark Rutte. Veel vaccinatieslachtoffers putten hoop uit die procedure. Maar de vordering is niet gebaseerd op het productaansprakelijkheidsrecht. Ik heb de behandelend advocaat mr. Peter Stassen gevraagd of hij het zichzelf niet moeilijk heeft gemaakt door niet voor dat anker te gaan liggen, maar ik kreeg geen antwoord. Het zou kunnen zijn dat men voor deze aanpak heeft gekozen omdat met het aanspreken van de verantwoordelijke kopstukken meer publiciteit kan worden behaald. Dat laatste gebeurt inderdaad. Want zelfs aan de andere kant van de oceaan wordt de Leeuwardense procedure gevolgd. Dus die andere aanpak kan heel honorabel zijn als tenminste de slachtoffers die in die procedure als eisers optreden, zich daarvan wel bewust zijn.
Het geduld van de slachtoffers wordt op de proef gesteld
De claims van andere slachtoffers bevinden zich, voor zover ik weet, nog in een beginfase. Daarbij moet ik ook opmerken dat slachtoffers heel veel moeite hebben met het vinden van een gespecialiseerde advocaat die bereid is hen bij te staan. Veel advocaten zijn bang dat ze dan voor complotdenker worden aangezien. Af en toe dringen er wel uitspraken uit het buitenland door. Soms klinken die hoopgevend of zijn ze juist teleurstellend voor wie hoopt op een schadevergoeding. Maar die uitspraken laten zich moeilijk precies analyseren. Vaak wordt daarbij de fout gemaakt dat één iemand dan juichend bericht over zo’n rechterlijke uitspraak, en dat bericht wordt dan kritiekloos door andere alternatieve media overgenomen. Bij nader onderzoek blijkt het dan vaak toch wat anders in elkaar te steken.
Het is zeker zo dat het tij aan het keren is. Er wordt meer openlijk gepraat over schade door de Covid-prikken. Het wordt zelfs in de mainstream-media wel eens benoemd. Het aantal kritische stemmen neemt toe, de gegevens over de oversterfte dragen bij. Maar het is nog niet zover dat algemeen erkend wordt dat de prikken gevaarlijk zijn en waren. Er kan nog heel veel tijd overheen gaan voor het zover is. Ook het besef dat roken van tabak en het werken met asbest ongezond is, is pas na heel veel jaren doorgedrongen.
De claims zullen in 2031 vervallen
De verhoogde rechtsbescherming op grond van het productaansprakelijkheidsrecht verjaart na drie jaar. Maar de verjaring kan worden voorkomen (gestuit) door middel van een aanmaning. Daarna begint een nieuwe termijn van drie jaar te lopen die ook weer kan worden gestuit. Daarnaast eindigt de verhoogde rechtsbescherming tien jaar nadat het product (het vaccin) op de markt is gekomen. Die termijn kan niet worden verlengd. Heeft de benadeelde niet binnen die tien jaar een vordering bij de rechter tegen de fabrikant ingesteld, dan vervalt die verhoogde rechtsbescherming.
De coronavaccins kwamen begin 2021 op de markt. Dat zou betekenen dat de productaansprakelijkheidsclaims vanaf begin 2031 vervallen. Tot die tijd kunnen die claims worden ingesteld mits de benadeelde wel telkens binnen drie jaar de verjaring heeft gestuit.
Wat vertel ik mijn medemens?
- Anders dan algemeen wordt beweerd kunnen fabrikanten van Covid-prikken wel degelijk voor vaccinatieschade worden aangeklaagd. Zij zijn niet immuun.
- Het leveren van bewijs dat de Covid-prikken gevaarlijk zijn, is voor de vaccinatieslachtoffers de grootste hindernis in hun strijd om genoegdoening.
– einde artikel –
Je las een Premium artikel uit Gezond Verstand
Volg ons op social media
Kijk en beluister Gezond Verstand via
Gerelateerde berichten
