Samenhang van verwording en misdadige zaken

Vanaf de eerste nummers van Gezond Verstand hebben wij gepoogd de samenhang te ontdekken van de zaken die onze abonnees onwenselijk vonden. De rode lijn die door alles heen loopt. Met rode lijnvertakkingen naar een veelheid aan lagen van complexiteit van de werkelijkheid. In dit nummer beginnen we daarmee met het profetisch ‘denkraam’ van Marten Toonder, die honderd tot vijftig jaar geleden met de Rommeldamse orde en chaos van Heer Bommel en Tom Poes door de sluiers van de tijd naar de angstaanjagende ontwikkelingen van de huidige wereld wist te blikken. Onze hoge politiecommissaris in ruste, die deze krachtsinspanning volgde en voor ons optekende, ontdekte al vroeg de technocratische systeemwereld die de menselijke maat aantastte. Dat kwam mede en vooral door de Bovenbazen, die niets maken of veroorzaken waar je iets aan hebt en in “onbegrijpelijke afkortingen communiceren”. Wat Toonder alleen niet kon bevroeden was het messiascomplex van de toekomstige Bovenbazen; de durfkapitalisten, die de mensheid met transhumanistische operaties willen herontwerpen.

Het artikel van Sander Boon dat daarop volgt, analyseert wat nu in Frankrijk gebeurt middels de rooftochten, brandstichtingen en vernietiging van westers cultureel erfgoed. We hebben hier te maken met de bovengenoemde extreemlinkse herontwerpers van, onder meer, een ‘woke’-inrichting van het leven die een fatalistische coalitie is aangegaan met jeugdige vernielzuchtige immigranten, aanhangers van een extreem anti-westerse islamitische wereldblik. Deze coalitie organiseert betogers rond de onvermijdelijke economische ongelijkheid en valt de bestaande bestuursmacht aan die niet langer in staat is om de welvaartsstaat te financieren die de protesteerders als een recht zijn gaan beschouwen. De gevestigde orde besteedt steeds meer energie aan haar eigen voortbestaan, terwijl de financiële ruimte krimpt en de maatschappelijke onvrede verder oploopt. Door het uitblijven van economische groei en hervormingen, is een gevaarlijke ruimte voor nihilistische anti-westerse politieke krachten ontstaan. Men wil het onmogelijke en slaat vernielzuchtig om zich heen.

In breder maatschappelijk en cultureel verband wordt dit gedrag gesteund door een milieu waarin men denkt recht te hebben op het onmogelijke. Dit uit zich in doorgeslagen linkse maakbaarheidsinitiatieven. Ook scholieren worden hierdoor opgezadeld met een moreel denkkader waarin bijvoorbeeld de biologische onmogelijkheid van geslachtsverandering past. Het maakt hen blind voor de schade die het egoïstische opeisen van zulk een verzonnen mensenrecht bij anderen teweegbrengt.

Een onmiskenbaar toonbeeld daarvan zien we in Nederland bij niemand minder dan de huidige minister-president. Hij opereert vanuit de illusie dat hij samen met zijn mannelijke ‘verloofde’ een gezin kan vormen, met een kind dat beroofd is van de moeder. In De Andere Krant van 24 oktober legt Esther Hendriksen uit dat kritiek hierop niets te maken heeft met ‘homohaat’, en dat die term het noodzakelijke nadenken hierover blokkeert. Een kind dat wordt geboren uit een draagmoeder verliest die moeder, en dat is ongeveer het ergste wat een kind kan overkomen. Zeker op een prille leeftijd, en nog het meest wanneer het kort na de geboorte aan anderen wordt overgedragen – in dit geval aan twee mannen, die door dat kind voortaan allebei met ‘papa’ moeten worden aangesproken. Hendriksen gaat uitvoerig in op wat het groeiende ongeboren kind in de baarmoeder uitwisselt met de moeder, in een staaltje van perfecte verslaggeving gebaseerd op duidelijk te achterhalen feiten. Moeder en kind vormen een biologische twee-eenheid. Lof voor dit nummer van De Andere Krant, waarin ook een relevante kolom van Sietske Bergsma is opgenomen, die er met haar karakteristieke wijsheid nog meer over zegt. Wat Jetten doet, getuigt van een nihilistisch egoïsme, dat hem blind maakt voor de geestelijke schade die deze baby wordt toegebracht, en die hem of haar een leven lang tot last zal zijn.

Frankrijk is niet het enige land in Europa dat de weg kwijt is. In een viertal artikelen gaat dit nummer in op de dwalingen van de EU, die in gevarieerde mate de materiële en geestelijke gezondheid van de lidstaten aantasten. Onvermijdelijk, want – zoals we al vaak in eerdere nummers hebben beklemtoond – met het naar Brussel overhevelen van de zeggenschap over binnenlands beleid is de afstand tussen burger en bestuurder zo groot geworden, dat democratische besluitvorming gereduceerd is tot een vrijwel geheel uitgehold instituut. Het verenigde Europa is niet geworden wat de architecten ervan in de verschillende stadia van ‘eenwording’ op het oog hadden. Het is, ronduit, uitgedraaid op een mislukking. In het eerste artikel over “het vrije spel van de Europese Commissie” krijgen we te zien hoe iets wat op een kabinet moet lijken ervoor zorgt dat met steeds meer omvattende en verstikkende wet- en regelgeving de EU-leiders straffeloos hun mandaat kunnen oprekken.

Zodra centrale macht ongecontroleerd raakt en geen verantwoording meer hoeft af te leggen aan de bevolkingen waarover zij regeert, wordt zij agressief, roofzuchtig en gevaarlijk. Het enige orgaan dat via de stembus tot stand komt, het Europees Parlement, is in de praktijk een vrijwel tandeloos geheel, mede omdat het dagelijks met vele wetsvoorstellen, amendementen en richtlijnen afkomstig van de Europese Commissie wordt overvoerd, en niet werkelijk de burgers vertegenwoordigt waaraan het verantwoording schuldig is.

Twee daaropvolgende artikelen laten opnieuw het inmiddels vertrouwde beeld zien van hoe de EU vrede in Oekraïne blokkeert. Vrede is niet in het financiële belang van de EU-machtselites. Ook vervult de oorlog een functie die verder reikt dan Oekraïne, met de rechtvaardiging van noodbevoegdheden en het bij elkaar houden van een verdeelde Europese Unie, evenals militarisering van de deelstaten, dat hun stagnerende economieën een investeringsdoel geeft.