Van voetstuk vallende Fauci veroorzaakt vertrouwenscrisis die vaccinrevolutie mogelijk maakt

Fauci kan beschouwd worden als een in de media gepresenteerde Covid-19-afgod waar de VS en een groot aantal landen van de wereld hun medische beleid tijdens de veronderstelde ‘pandemie’ op baseerden. In de media werd hij bewierrookt en zijn bewonderaars waren derhalve overtuigd dat hij met glans verantwoordelijkheid voor zijn woorden en daden zou afleggen tijdens de Covid-jaren. De beelden van de hoorzitting tonen echter een hulpeloos beteuterd kijkende oude man die op advies van zijn team van juristen niets anders deed dan zich te beroepen op zijn zwijgrecht. Van zijn minachtende houding jegens volksvertegenwoordigers die hun controlerende taak uit trachten te voeren tijdens eerdere hoorzittingen resteerde nu alleen een klaagzang vooraf waarbij hij in de slachtofferrol kroop en senator Rand Paul preventief beschuldigde.

Waar hij in eerdere hoorzittingen veelvuldig penibele vraaggesprekken wist te ontwijken door te wijzen op zijn slechte geheugen paste de zelfbenoemde belichamer van de wetenschap nu een andere tactiek toe. Na elke gestelde vraag dreunde hij dezelfde zorgvuldig samengestelde juridische zinsnede op waarmee hij zich beriep op zijn zwijgrecht. Een buitengewoon opmerkelijke strategie omdat president Biden preventieve gratie heeft verleend waardoor Fauci vrijgesteld is van federale strafvervolging voor zijn acties die teruggaan tot 2014, het jaar dat door Fauci geleide overheidsinstanties subsidies begonnen te verstrekken voor de inmiddels beruchte Gain-of-Function onderzoeken.

Het parlementaire verhoor leverde een verbijsterend schouwspel op waar telkens exact dezelfde eentonige tekst opgedreund werd en de eens veronderstelde medische redder van de VS steeds moedelozer overkwam. Democratische senatoren positioneerden Fauci als slachtoffer van politieke wraakzucht, onthielden zich van vragen. In hun ogen dienen we ons nu voor te bereiden op een toekomstige pandemie, en elke vorm van evaluatie achterwege te laten. De structurele weigering om substantieel te reageren had als zeldzaam gevolg dat de manipulatieve trukendoos waarmee men zich doorgaans uit netelige situaties weet te redden niet gebruikt kon worden. Hierdoor waren de republikeinse senatoren urenlang in staat om ongehinderd inhoudelijke vragen te stellen waarbij zij een lange opsomming van door media stelselmatig verzwegen of ontkende feitelijke informatie konden voorschotelen. Voor toeschouwers die Fauci op aandringen van de media een heldenstatus toegedicht hadden moet dit een schokkende nieuwe gewaarwording geweest zijn waarbij zij hun veronderstelde idool op lijdzame wijze voor hem uitermate belastende informatie zagen ondergaan zonder zich te kunnen verweren.

De eens onaantastbaar gewaande Fauci leek verworden tot een robot die een kunstje had geleerd. Een kunstje in de vorm van een juridische formule, die als een mantra eindeloos herhaald werd waarbij hij zelfs na tientallen malen uitspreken van exact dezelfde tekst nog steeds leek te moeten spieken op zijn briefje. De persoon die in de hoogtijdagen van de Covid-maatregelen zichzelf representeerde met de frase “Ik ben de wetenschap”, bleek niet in staat om een simpele tekst van buiten te kunnen leren. In totaal beriep hij zich 111 maal op zijn zwijgrecht, en zijn ontmaskering was compleet toen bij de vraag over welke dag van de week het was hij zichtbaar met de moed in de schoenen zich zuchtend op zijn zwijgrecht beriep. Als kanttekening kan gezegd worden dat het veelvuldig kijken op het papier met de tekst hem in de praktijk een vorm van tijdelijke ontsnapping aan zijn vernedering bood.

Het beeld van de onaantastbaar gewaande Fauci met zijn Covid-bombarie, die geen enkel verweer kon bieden tegen hetgeen hem ten laste was gelegd, heeft vooral in deelstaten met door de Republikeinse partij gevormd bestuur bij velen de ogen geopend over hoe de realiteit ernstig afweek van de hen voorgespiegelde zaken rondom de Covid-19-crisis. Dit publiek heeft hierdoor een dramatisch wantrouwen gekregen in de als normaal en vanzelfsprekend beschouwde protocollen van medische behandeling en voorzorg.

Deze kentering in de publieke opinie heeft Trump en Kennedy de mogelijkheid geboden om een drastische hervorming in het kindervaccinatieprogramma in gang te zetten. Op aandringen van Kennedy heeft Trump een presidentieel decreet uitgevaardigd met een radicale 180 graden draai ten opzichte van het bestaande beleid. Tientallen jaren lang groeide het aantal vaccins, de doseringen daarvan, en de farmaceutische aanbevelingen en verplichtingen. Daarmee is een rem gezet op het mechanisme van de ongebreidelde farmamacht-expansie en wordt nu aangestuurd op vermindering van dit alles. Een kolossale stap waarbij de juiste richting is ingezet om een in wezen misdadig systeem – dat al tientallen jaren door de overheidsinstanties en mediaduiding woekert – onschadelijk te maken. Dit is een proces dat niet met een enkele druk op de knop te realiseren is, maar zorgvuldige planning en uitvoering vergt. Het is een rigoureuze stap op een gebied dat zeer gevoelig ligt bij de media en bevolking, maar desondanks is genomen voor de tussentijdse verkiezingen die in november plaatsvinden.