Von der Leyen wil € 2,2 biljoen gaan uitgeven aan oorlog en klimaat

Deze begrotingskoers wordt ingezet op een uiterst precair economisch moment, waarbij overheidsschulden wereldwijd gevaarlijke hoogten bereiken en de totale schuldenlast inmiddels meer dan 95% van het mondiale bruto binnenlands product (bbp) bedraagt. Het is slechts een kwestie van tijd voordat de internationale financiële markten een einde maken aan het schuldenfeest, waardoor de rente – en daarmee de kosten voor het financieren van de staatsschuld – zal stijgen tot een niveau dat overheden niet langer kunnen dragen. Dit alles is de logische consequentie van tientallen jaren politieke onverantwoordelijkheid en minachting voor het principe van begrotingsdiscipline. Gedurende vier decennia maskeerde een gunstige markt voor staatsobligaties – en de daarmee samenhangende lage rentestanden – deze onderliggende problemen. Nu beleggers meer en meer hun vertrouwen verliezen en landen steeds moeilijker hun schulden kunnen herfinancieren, gaat er een einde komen aan de niet aflatende politieke uitgavendrift en het ongebreidelde geld over de balk smijten.

Na vele jaren van wanbeleid zou men nu een pas op de plaats verwachten, maar we zien het tegenovergestelde gebeuren. Een voorgestelde begroting van iets meer dan € 2 biljoen, bedoeld om het door de NAVO gecoördineerde conflict in Oekraïne mee voort te zetten door middel van een omvangrijk EU-militariseringsprogramma en het financieren van het uitgebreide subsidienetwerk van de omstreden Green Deal. Het effect van deze maatregelen zal zijn dat Brussel in een hogere versnelling terechtkomt bij het te gronde richten van het oude continent, vanzelfsprekend wel onder het motto daarbij tegelijk het milieu te zullen redden.

Het financieringsmechanisme achter al deze programma’s bestaat uit twee onderdelen. Ten eerste de verhoogde rechtstreekse bijdragen van de lidstaten en ten tweede het maken van nieuwe, steeds toenemende gezamenlijke schulden, door uitgifte van zogenaamde eurobonds. De financiële gevolgen, met name voor de Nederlandse belastingbetaler, zullen aanzienlijk zijn. Momenteel draagt Nederland voor ruim € 7,5 miljard bij aan de EU-begroting en dit bedrag zal in de nieuwe situatie alleen maar hoger worden. Daarnaast wordt ook de zogenaamde motor van Europa, Duitsland, hard geraakt. In de voorgestelde plannen gaat de Duitse belastingbetaler gedurende de periode van deze nieuwe zevenjarige begroting ongeveer € 500 miljard aan de EU betalen. Zelfs deze begrotingssprong is niet voldoende om de onverzadigbare honger van het bureaucratische monster uit Brussel te stillen. Inmiddels wordt gesproken over een verdere verhoging van de begroting met nog eens € 200 miljard. Daardoor zal de jaarlijkse Duitse bijdrage stijgen van € 30 miljard (vorig jaar door Berlijn in de EU-kas gestort) naar een bijna onvoorstelbare € 78,6 miljard. Deze stijging van 162% betekent een blijvende structurele verslechtering en een snel verder afbrokkelen van de toch al zwakke Duitse economie.

De Europese Commissie werkt echter onafgebroken verder aan de invoering van wat zij ‘onafhankelijke inkomstenbronnen’ noemt. Daaronder vallen onder meer douane-inkomsten, zoals extra belasting op pakketjes uit China, opbrengsten uit de handel in emissierechten (beter bekend als het nieuwe emissie-handels-systeem ETS-2) en belastingen op plastic (binnenkort in Nederland statiegeld ook op plastic zuivel- en sapflessen). Uit deze maatregelen blijkt hoe grenzeloos de verbeeldingskracht is van mensen als Von der Leyen en haar adviseurs. De Brusselse machthebbers zijn bijzonder doeltreffend waar het gaat om het vinden van manieren om zich aan nieuwe financieringsbronnen vast te klampen en zo hun parasitaire bestaan te kunnen voortzetten. Het gaat hierbij niet slechts om het sluitend maken van de begroting, maar om een geopolitiek project dat moet leiden tot een volledig nieuwe bestuurslaag – compleet met een eigen bureaucratie en in toenemende mate ook eigen belastingbevoegdheden.