Karel van Wolferen
Van bladzijde zes tot en met vijftien van dit nummer drukken wij een aantal artikelen af over de Europese oorlogszucht die tegen Rusland is gericht. Zo’n serie noemen wij op de redactie en bij de opmaak het zwaartepunt van een editie, waarop vaak de omslag is afgestemd. Van de dagbladen tot de tv-gesprekstafels is de nieuwsvoorziening hierover ditmaal vrijwel eensluidend, en voornamelijk geconcentreerd op de persoon van de Russische president Vladimir Poetin. Hij is een oorlogsmisdadiger, ik heb dat zonet nog uit de mond van Jeroen Pauw tijdens een uitzending van Pauw & De Wit gehoord. Tegen de achtergrond van een paar decennia van Poetindemonisering, die qua heftige vuilspuiterij alles overtreft wat we sinds de Koude Oorlog en daarna hebben meegemaakt, is zo’n constatering over zijn uiterste slechtheid vanzelfsprekend geworden. Poetins oorlogsmisdaad is dat hij zonder provocatie een buurland is binnengevallen en het zich wil toe-eigenen.
In een beschouwend artikel, dat op de volgende pagina begint, herinnert Tjeu Lemmens ons eraan dat in deze oorlog de EU-machtselites de werkelijke oorlogsmisdadigers zijn. Dus omgekeerd aan de werkelijkheid die in de reguliere nieuwsvoorziening gangbaar is, een contrast dat nog altijd de bestaansreden vormt voor ons blad. Het begon met de door de westerse landen georganiseerde staatsgreep van 2014 in Kiev, waarbij een pro-Russische president werd verdreven en vervangen door een pro-westerse marionet. Toen de oostelijke Russischsprekende provincies het daardoor tot stand gekomen regime niet accepteerden, werden zij door het Oekraïense Azov-bataljon – ideologische erfgenamen van Oekraïense militairen die vóór 1945 met de nazi’s samenwerkten – bestraft met een bloedbad. Poetin viel Oekraïne binnen op 24 februari 2022, nadat bekend was geworden dat die nazi-gelederen in Kiev een nieuw groot bloedbad beraamden. Als Poetin toen niet zou hebben geïntervenieerd, zou hem dat onherstelbare politieke schade hebben opgeleverd.
Enkele dagen na deze interventie begonnen de vredesonderhandelingen, welke door de NAVO, in de persoon van de toenmalige Britse premier Boris Johnson, werden getorpedeerd. Johnson verordonneerde president Zelenski om geen vredesonderhandelingen met Poetin te voeren, waarna de Oekraïense president het onderhandelen met Poetin over wat dan ook verbood. Sindsdien hebben de machtselites van de EU honderden miljarden aan het tot op het bot corrupte Oekraïne geschonken, en wordt in de reguliere media gepropageerd dat met nog meer wapenleveranties, gecombineerd met nog meer honderden miljarden voor de bodemloze put in Kiev, alsnog een overwinning van Oekraïne tevoorschijn kan worden getoverd. Tot dusver heeft deze ‘hulp’ ongetelde miljoenen dodelijke slachtoffers opgeleverd.
Deelnemers aan de bovengenoemde reguliere Nederlandse gesprekstafels behoren niet tot de EU-machtselites. Ze lijken wel te zijn geselecteerd op afwezige kennis van doorslaggevende recente geschiedenis, iets dat Pauw ook in ruime mate etaleert.
De urgentie van de Europese voorbereiding op een oorlog met Rusland staat buiten kijf. Per slot van rekening is Rusland onze vijand. De Nederlandse minister van Defensie Dilan Yeşilgöz denkt er ook zo over, en herinnerde op 8 oktober jl. de Tweede Kamer eraan dat we vanwege dat feit “in een permanente noodtoestand verkeren”. De reguliere media wijzen onophoudelijk op Poetins pogingen om verdeling van Europa te bevorderen, en op wandaden zoals Russische drones die op Europees grondgebied worden afgevuurd. Verifieerbare bewijzen voor die aantijgingen ontbreken, maar dat doet er niet toe, want ‘iedereen’ weet dat toch.
Dat ‘iedereen’ geldt het meest voor de prominente Europese bestuurders – zoals Macron, Merz en sinds juli de Britse Andy Burnham – die regelmatig in beeld komen. Op de redactie en – zo ik vermoed – in kringen van vooral wat oudere ambtenaren, politici en andere landgenoten die hun gezond verstand vanwege de gefingeerde Covid-crisis niet zijn kwijtgeraakt, zal de vraag door het hoofd spoken of deze bestuurders de hierboven genoemde verzinsels werkelijk zelf geloven. Dat kunnen we niet opmaken uit de clichés, gemeenplaatsen en onwetende napraterij van de media waarmee ze naar buiten treden. Je vraagt je wel af of ze in hun hele leven ooit een originele gedachte hebben gehad.
Het irrationele gehalte van de notie dat Europeanen met succes een oorlog tegen Rusland zouden kunnen winnen, is glashelder. Die notie dankt een mate van geloofwaardigheid aan de propaganda over een Rusland dat moeite heeft om economisch op de been te blijven. Europeanen plegen voorbij te gaan aan het feit dat met betrekking tot zwaar industrieel geweld Rusland veel hoger scoort dan de Europese landen met hun door de dienstensector gezwollen bnp.
Ook glashelder is het volslagen irrationele gedrag van de EU-top, die een tirannie heeft ontwikkeld tegen gezaghebbende stemmen, die op het verlies van rationeel denken wijzen. Om het bij één van meerdere voorbeelden te houden, hebben EU-ambtenaren het leven van de Zwitserse kolonel, defensie- en terrorismespecialist Jacques Baud, die tegen deze irrationaliteit waarschuwt, onmogelijk gemaakt middels het blokkeren van zijn bankrekeningen. Zonder hulp van vrienden kan hij niet meer in zijn eigen levensonderhoud voorzien.
- Het artikel gaat hieronder verder -
De Gift Card is een leuke manier om Gezond Verstand eenjaar lang cadeau te doen. De Gift Card is digitaal verkrijgbaar én als pasje met daarop een unieke code + een feestelijke cadeau-enveloppe.
Abonnees krijgen 15% korting!
Gezond Verstand 24x cadeau doen
Op papier én digitaal
Of er überhaupt nog rationeel denken in Nederlandse bestuurskringen bestaat, is geen overbodige vraag. Ruben Brekelmans, thans fractievoorzitter van de VVD en voormalig minister van Defensie, mocht onlangs in het tv-programma Buitenhof zijn analyse over de Russische beweegredenen en plannen ten beste geven. Hij heeft opleidingen achter de rug bij de Londense LSE en de Kennedyschool van Harvard, instellingen die nadenken vereisen. Maar dat hoeft hij bij Buitenhof niet te doen, want zijn carrière-lang wordt dat al voor hem gedaan. Mocht hij dat tweedehandse denken niet na-papegaaien, dan is het afgelopen met zijn collega-kringen en netwerken. Noem zulk tweedehands denken carrièrebedrog. Aan hetzelfde bezondigden zich in de afgelopen zes jaar ook het merendeel van de medische wetenschappers, die dat blijven doen uit vrees te worden buitengesloten uit collegiale kringen. Carrièrebedrog is wat de protocollaire gezondheidszorg in Nederland – en in meer Europese landen – nog steeds voorschrijft.
De verdere inhoud van dit nummer hangt van toevalligheden aan elkaar. Een belangrijk artikel over de Katwijkse aanpak van de volledige uitschakeling van burgerbelangen, zoals deze door gemeenteraden worden vertegenwoordigd, geeft toevallig en plotseling een beeld van de afschaffing van de Nederlandse democratie door middel van de vorig jaar ingevoerde nieuwe Omgevingswet.
Verder staan in deze editie artikelen over belangrijke toevallige vondsten van schrijvers over onderwerpen die anders misschien niet ter sprake zouden zijn gekomen. Iemand die een jaar of wat geleden een bijdrage aan ons blad had geleverd, had opgemerkt dat een onderzoeker die aan het begin van de mondiale machtsgreep in 2020 de onderzoekers bij de alternatieve nieuwsvoorziening terzijde stond met waardevolle informatie over de wereld van toenmalige verborgen netwerken waarmee achter de schermen macht werd uitgeoefend, haar verhaal nog altijd afdraait alsof er sindsdien niets in de wereld is veranderd.
Dit is vergelijkbaar met de voorspelbaarheid in de details van analyses, hetgeen zowat een vast gegeven is geworden bij een aantal van de deelnemers die aanschuiven bij de alternatieve gesprekstafels, die wat nu gebeurt in een patroon persen dat hen eerder bekendheid heeft bezorgd. Zij zijn geen verslaggevers die aanwijzen wat hetzelfde is gebleven en wat er door veranderende politieke omstandigheden is verschoven of tenietgedaan.
Een van onze meest productieve schrijvers, Eric Lopes Cardozo, stuitte op een boek over hoe mensen kunnen reageren op een falende organisatie. Het geeft ook inzicht in waarom het zo moeilijk is om een falende overheid bij te sturen. Het is van de hand van Albert O. Hirschman, grondlegger van de economische ontwikkelingstheorie, en een van de belangrijkste intellectuelen van de twintigste eeuw.
Nu neemt deze introductie een autobiografische wending. Want het toeval wilde dat in het midden van de jaren tachtig ik een week lang elke dag in Claridges Hotel te New Delhi het ontbijt met Hirschman deelde, zonder te weten wie hij was. Pas op de zaterdagavond aan het eind van die week, en via een bevriend Amerikaans echtpaar dat mij toen bezocht, kwam ik het te weten. Hirschman, die in 2012 overleed, probeerde politieke en sociale wetenschappen met elkaar te verbinden, en deed dat in uiterst begrijpelijke taal, waarbij hij alle ondoordringbaar wetenschappelijk jargon vermeed. Ik wil iedereen aanraden de biografie Wordly Philosopher: The Odyssey of Albert O. Hirschman te lezen. Daarin kunt u kennismaken met een van de meest bijzondere mensen van de twintigste eeuw. Toen de nazi’s de macht in Europa overnamen, organiseerde hij samen met de journalist Varian Fry in Marseille een vluchtroute, waarlangs veel bekenden van joodse afkomst – waaronder Hannah Arendt en Marc Chagall – naar de VS of het VK konden uitwijken. Daarover is een televisieserie gemaakt.
Maar heel veel van wat wij in de afgelopen zes jaar hebben meegemaakt, en nog altijd meemaken, kan niet aan toeval worden toegeschreven. Wel aan fortuinen die ermee worden verdiend. We zagen dat al met betrekking tot de Europese topbestuurders, die ten koste van de economische belangen van hun bevolkingen oorlogszucht jegens Rusland aanwakkeren.
We zien het ook bij orgaandonaties, die intussen tot een zware industrie zijn uitgegroeid. Het probleem daarbij is, dat het orgaan dat gedoneerd wordt alleen maar kan functioneren wanneer het uit een nog levend persoon is verwijderd. Dit onderwerp is belast met zeer zware bio-ethische overwegingen, evenals onwaarheden, om aan de grote vraag naar organen te kunnen voldoen. Bert Timmermans begeleidt u in de rubriek Medische Werkelijkheid langs bijzonderheden daarover.
In een tweede artikel van zijn hand beschrijft hij opnieuw een medische wantoestand, namelijk de overweldigende invloed van de farmareuzen op protocollen die door artsen worden gebruikt, en in de gezondheidszorg als volkomen normaal worden beschouwd. Cholesterol veroorzaakt geen hart- en vaatziekten, en statines richten veel schade aan.
Het ligt in onze bedoeling om in volgende nummers de farmamacht en haar vele verschijningen te blijven volgen en uit te diepen. Want die macht – in tegenstelling tot wat algemeen wordt gedacht, en wat in de reguliere media niet wordt betwijfeld – bedreigt onze gezondheid, blokkeert recentelijk ontdekte effectieve en goedkope middelen tegen veel vormen van kanker, en kost dus mensenlevens.
– einde artikel –
Volg ons op social media
Kijk en beluister Gezond Verstand via
Gerelateerde berichten
