Integriteitscrisis Nationale Politie escaleert richting ‘olifant in de kamer’

Zowel de interne als publiekelijke discussies richten zich op het veroordelen van korpschef Janny Knol om haar consequent uit de wind houden van haar mede-topbestuurder. Ten eerste vanwege haar uiteindelijke weigering van een intern integriteitsonderzoek. Vervolgens het bagatelliseren ervan op internet als een “puur extern communicatierisico en reputatieschade”, niets over schending van de integriteit. Ten derde de ‘gouden deal’ als comfortabele herplaatsing, met voorkeursbehandeling en behoud van privileges. De kranten en vakbonden concludeerden uiteindelijk dat de korpsleiding de strikte integriteitsprocedures in het geval van Simone Roos had omgebogen tot een ‘politiek-bestuurlijk compromis’. In plaats van de harde lijn te kiezen die voor de lagere rangen geldt, beschermde de politietop een lid van haar eigen ‘interne coalitie’. Door haar een adviseursrol te geven in plaats van haar te ontslaan, hield de korpsleiding zich weliswaar – aldus de kranten – aan de minimale juridische kaders van de rechtspositie, maar schond zij volgens critici de geest van haar eigen integriteitsbeleid.

Hiermee toont zich een belangrijk detail waarin het geheel verborgen zit. Er is meer aan de hand dan wat nu publiekelijk concluderend naar buiten komt. Men slikt hiermee voor zoete koek de ‘disculpaties’ (rechtvaardiging), alsof bij de aanstelling ‘slechts’ sprake was van dat de betrokkenen zich aan ‘de minimale juridische kaders’ zouden hebben gehouden. Dit is faliekant misplaatst. Men volgt hiermee blindelings de bewering van de Algemene Bestuursdienst dat voor deze topfunctie van Roos ‘een regulier Betrouwbaarheids- en Geschiktheidsonderzoek (BGO)’ zou zijn uitgevoerd. Ambtshalve weet ik zeker dat voor een zodanige topfunctie altijd is voorgeschreven dat aanstelling pas kan na een Veiligheidsonderzoek van de AIVD, met een Verklaring van Geen Bezwaar (VGB). Dit betreft pertinent geen ‘regulier BGO’. Dit gegeven kan slechts twee dingen betekenen. Een: óf het is waar dat daarvan – in strijd met de regelgeving – is afgeweken, en heeft juist de korpschef sowieso als zodanig ook formeel onrechtmatig gehandeld, waartegen blijkbaar geen enkele disciplinaire stap vanuit het ministerie is gezet. Twee: óf Roos heeft wel het A-onderzoek door de AIVD ondergaan met verstrekking van een VGB. Alsdan (ambtshalve wetend) is het zonneklaar onmogelijk, dat men daarbij niet gestoten zou zijn op het gewraakte handelen van Simone Roos als griffier van de Tweede Kamer. Kortom: er moet in dezer sowieso sprake zijn geweest van interbestuurlijk spelende systematische corruptie.

Het beeld van een desastreuze en wijdverspreide impact van systematische integriteitsschendingen bij politie en overheid doemt inmiddels onvermijdelijk op, zeker voor lezers van ‘Gezond Verstand’, die zich de toenemende signalen hierover in de diverse artikelen zullen herinneren. Het begon met de top-down bedrijfsmatig ingerichte bureaucratische en logge organisatorische opbouw van de nationale politie. Die werd vanaf 2013 onder directe beïnvloeding vanuit politiek Den Haag uitgevoerd als machtsblok onder een justitieministerie, volledig in strijd met de scheiding van machten – het fundament van de democratische rechtsstaat. Nederland had dit eerder alleen meegemaakt tijdens de Duitse bezetting vanuit de SS gedurende de Tweede Wereldoorlog.

Vanaf de opbouw van de Nationale Politie stapelden signalen (ook intern) zich op over integriteitsschendingen tegenover de burger; vooral opvallend vanaf 2020 met de verzonnen Covid-crisis. Aanvankelijk werd de impact ervan stilgezwegen, dan wel gemitigeerd door de gevestigde media, maar inmiddels zijn de geopolitieke uitwerkingen van corruptie echt niet meer te verbergen. Net zoals die van de landverraderlijke EU-regeringsleiders, hangend aan de touwtjes van het ongekozen oppergezag van de EU en NAVO – respectievelijk ‘Führer Ursula’ en ‘Oorlogshitser Mark’. Aldus feitelijk één machtsgroep vormend, via onrechtmatige overdracht van soevereiniteitsmacht door de regeringen van de lidstaten. De EU acteert inmiddels als Das werdende Dritte Reich. Als dit in elkaar klapt, valt ook de politie als een kaartenhuis ineen, met zuiveringen zoals we die kenden na de Tweede Wereldoorlog.

Aldus zich ontvouwend het mij politiekundig onderwezen kernpatroon van ineenstorting. Eerst is er het verlies van de professionele moraal. Zodra de politiechef de wet inruilt voor politieke bevelen, verlaten integere agenten de organisatie. Daarna komt er de angstcultuur, waarbij de organisatie bijeengehouden wordt door angst in plaats van door plichtsbesef. Dit wordt dan gevolgd door een plotselinge implosie. Omdat het korps volledig leunt op de politieke machthebber, valt het apparaat onmiddellijk uiteen zodra die machthebber wankelt. Het korps heeft geen eigen fundament meer om op te staan en wordt door de bevolking verscheurd of door een nieuw regime direct gezuiverd.