IJzingwekkende verklaringen; wat Ottawa hoorde en Den Haag vermeed

Geen onderdeel van een categorie Premium uitgelicht 6 oktober 2026

IJzingwekkende verklaringen; wat Ottawa hoorde en Den Haag vermeed

Bert Timmermans

Van 8 tot 11 september stonden in een vergaderzaal op Parliament Hill in Ottawa slachtoffers met ‘vaccinatie’schade centraal. Bijna vijftig Canadezen, uit de meer dan duizend die zich hadden aangemeld, legden onder ede een getuigenis af over wat de Covid-‘vaccins’ met hun lichaam en hun leven hebben gedaan. Een vrouw die haar man na een bloedprop in de hersenen verloor. Een gedecoreerde helikopterpiloot die na zijn derde prik moest leren lopen met een rollator. Een ambulanceverpleegkundige die, terwijl ze om hulp vroeg, in plaats daarvan een gesprek over euthanasie kreeg aangeboden. Wie de moeite neemt deze verhoren te beluisteren, kan volgens de organisatoren maar tot één conclusie komen: de gezondheidszorg en de verantwoordelijke bewindslieden hebben deze mensen gewetenloos benadeeld en ernstig in de steek gelaten. En terwijl ze dat nog steeds blijven doen, maken ze met nieuwe ‘prikrondes’ weer nieuwe slachtoffers.

Het verhaal van mensen die schade opliepen door de Covid-‘vaccinatie’ is nog altijd verboden gebied, zowel bij overheden als bij een groot deel van de gezondheidszorg. Het wordt dan ook vrijwel nooit verteld, noch gehoord. Zo ontbrak een dergelijke getuigenis volledig tijdens de Nederlandse parlementaire enquête, waar het woord ‘vaccinatieschade’ in zo’n 150 uur aan openbare verhoren nauwelijks te horen was. Alleen in het verhoor van huisarts Rob Elens, waarin het vier keer door hemzelf werd verwoord, en eenmaal toen een commissielid zijn antwoord herhaalde. De commissie probeerde het woord ‘vaccinatie’ zelfs angstvallig te vermijden. Wat patiënten aan ellende is overkomen was voor hen kennelijk net zo irrelevant als voor de medewerkers van de geneeskundige inspectie, voor wie de verstikkende protocollen en het wrange beleid op nummer één stonden toen ze goed bedoelende artsen streng bestraften omdat ze hun patiënten behandelden met effectieve en onschadelijke medicijnen.

Ook in de Duitse evaluaties, die al veel strenger zijn dan het Nederlandse onderzoek, ontbreekt het prikslachtoffer. Die onderzoeken richten zich vooral op wat beleidsmakers deden en waarom. Het prikslachtoffer komt evenmin in beeld in de meeste andere westerse onderzoeken, die het accent meer leggen op bestuur, communicatie en verantwoording, maar niet op de rigoureuze farmaceutische vernielingen die zijn aangericht in de lichamen van de mensen die de prik daadwerkelijk kregen toegediend.

De harde confrontatie met de getuigenissen onder ede van deze prik-slachtoffers in Canada liet daarom des te indringender zien hoe gezondheidszorg en overheden de burgerbevolking met de ‘experimentele’ injecties te lijf gingen en wat daar de gevolgen van waren.

Dean Allison, conservatief parlementslid voor Niagara West, startte samen met advocaat Shawn Buckley en de CO Testimony Association een openbaar onderzoek naar de schadelijke gevolgen van de Covid-19-‘vaccins’. De focus lag op het horen van de verhalen van Canadezen die schade hebben geleden door de injecties. Ongeveer vijftig slachtoffers konden onder ede getuigen over hetgeen hen na de prik(ken) is overkomen. De verslagen van die verhoren zullen deel gaan uitmaken van de officiële openbare en voor iedereen te raadplegen dossiers.

De onderzoekscommissie had overigens geen dwingende bevoegdheden, zoals dagvaarding van getuigen of opeising van documenten. Toch woog het zwaar genoeg om landelijk nieuws te worden, tot en met een kritische column in de Toronto Sun, een van Canada’s grootste kranten, die na de verhoren zelfs opriep tot ontslag van de verantwoordelijken en een volwaardig openbaar onderzoek.

Wat de organisatoren vooral deden, was het bieden van een podium, zodat de verhalen een onverbrekelijk deel konden gaan worden van het publieke record. Naast rechtstreekse slachtoffers kwamen ook mensen aan het woord die context gaven aan wat er over de prikschade verteld werd: de Amerikaanse senator Ron Johnson, onderzoeker Denis Rancourt, artsen als Charles Hoffe en Gary Davidson, en agente Helen Grus, die na signalen over toegenomen babysterfte onderzoek deed en vervolgens korte tijd later werkloos thuis zat. Haar werk leidde tot ontslag.

Ook het falende Canadese ondersteuningsprogramma voor vaccinatieschade kwam aan bod: van de duizenden aanvragen kregen er volgens de getuigenissen slechts enkele honderden daadwerkelijk steun.

Dit zijn enkele van de meest aangrijpende verklaringen: Marylou Lavalle vertelde over haar man Dominic, een gezonde 48-jarige verwarming-, ventilatie- en airconditioningmonteur. Zestien dagen na zijn eerste Pfizer-prik kreeg hij vage klachten: wazig zicht, duizeligheid, een half uur na de prik een blauwe plek op zijn arm. Op 11 mei 2021 kreeg hij thuis een toeval; hersenscans toonden bloedstolsels. Vijf dagen later overleed hij op de intensive care. De neuroloog opperde meteen een verband met het ‘vaccin’, een vermoeden waarvan andere artsen zich vervolgens distantieerden, met als enige verklaring dat Dominic “gewoon pech” had gehad. Een in die tijd – maar nu helaas nog steeds – verbijsterend fenomeen in de zorg.

Mark Chapman, dertig jaar actief als marine- en offshore helikopterpiloot en tot zijn ‘vaccinatie’ aantoonbaar kerngezond, kreeg na zijn derde Pfizer-dosis last van boezemfibrilleren, chronische pijn, motorische uitval en zo’n ernstige cognitieve achteruitgang dat hij een presentatie die hij zelf had geschreven niet meer kon geven. Inmiddels beweegt hij zich voort met een rollator en is hij meerdere keren spontaan flauwgevallen. Een helikopter heeft hij sindsdien nooit meer bestuurd.

Jamie Daniel, een ervaren ambulanceverpleegkundige, ontwikkelde binnen 24 uur na haar eerste ‘vaccinatie’ hevige rugpijn, die uitmondde in verlamming, incontinentie en gevoelloosheid. Op de spoedeisende hulp werd ze weggezet als drugszoekende patiënte, tot een neuroloog transversale myelitis vaststelde, een zeldzame ontsteking van het ruggenmerg. Toen ze tijdens een crisis om hulp vroeg, kreeg ze in plaats daarvan een gesprek over euthanasie aangeboden. Het ondersteuningsprogramma wees haar hulpvraag later af.

Lisa Watson, 55 jaar en kerngezond, kreeg twaalf dagen na haar enige Pfizer-prik een verlamming aan één kant van haar lichaam en gevoelloosheid aan de andere, een neurologische paradox die artsen deed denken aan een beroerte, tot ook bij haar transversale myelitis werd vastgesteld. Ze moest opnieuw leren lopen.

Daarnaast vertelde Carrie Sakamoto over blijvende gezichtsverlamming na haar tweede prik, en beschreef Dan Hartman het verlies van zijn zeventienjarige, hockeyende zoon Sean aan myocarditis.

Onderzoeker Denis Rancourt presenteerde sterftecijfers die volgens hem wijzen op duizenden extra sterfgevallen onder kinderen en jongeren in de VS en Canada, samenvallend met de introductie van de ‘vaccins’ in verschillende leeftijdsgroepen.

Het is opvallend dat dit soort openbare, onder ede afgelegde getuigenissen van ‘vaccinatie’-slachtoffers vrijwel nergens anders ter wereld op deze schaal hebben plaatsgevonden. Ook niet in landen met een grondige pandemie-evaluatie. Nederland moet het vooralsnog doen met een civiele rechtszaak. Advocaten Arno van Kessel en Peter Stassen spanden namens slachtoffers van ‘vaccin’schade een zaak aan tegen onder anderen de Nederlandse Staat, Mark Rutte en Bill Gates, met als kernvraag of de mRNA-injectie als vaccin of als bio-wapen tegen de bevolking moet worden aangemerkt. De procedure loopt al sinds 2023 bij de rechtbank Leeuwarden en trekt internationaal aandacht.

De zaak kreeg een dramatische wending toen Van Kessel in juni 2025 op brute wijze werd gearresteerd. Op basis van flinterdun bewijsmateriaal verdenkt het Openbaar Ministerie hem van betrokkenheid bij een crimineel netwerk van zogeheten ‘soevereinen’. Zijn achterban ziet daarin juist een poging om Van Kessel het zwijgen op te leggen. Hoe dan ook, de kernvraag van de zaak: was dit een vaccin of niet, zit nog altijd vast in de rechtsgang.

Het contrast met de ‘Allison Inquiry’, waar slachtoffers binnen enkele dagen ongehinderd aan het woord kwamen, kan niet groter zijn. De resultaten van dit onderzoek en zaken als het formele congressionele onderzoek in de VS rond de voormalige presidentiële medisch adviseur Anthony Fauci, levert een schokkend zicht op wat ‘de grootste mondiale misdaad tegen de mensheid’ moet worden genoemd.

Beide onderzoeken tonen zonneklaar aan dat de verantwoordelijke instanties niet alleen ‘vaccinatie’schade hebben veroorzaakt, maar dit vervolgens ook hebben toegedekt en verzwegen. De confronterende uitkomsten maken het voor hen steeds moeilijker om ervan weg te kijken, of de waarheid te verhullen. Het onderzoek van de Nederlandse enquêtecommissie is, met wat er nu internationaal naar buiten komt, grotendeels achterhaald en mist elke relevantie als instrument om de waarheid te achterhalen.

Ondertussen ligt de uitnodiging van het RIVM voor de nieuwe coronaprik dit najaar alweer op de mat, van ouderen, zorgmedewerkers en mensen met een verzwakt afweersysteem. Een uitnodiging die opnieuw leugens bevat, want het gaat vergezeld van de boodschappen: “het vaccin waarmee wordt geprikt is veilig en effectief” en “ernstige bijwerkingen komen bijna niet voor”.

Helaas zullen we dus binnenkort weer een nieuwe golf van vroegtijdige overlijdens en andere soorten ‘vaccinatie’schade tegemoet kunnen zien.