Uitzichtloze ‘ontwikkelingshulp’ opgekrikt naar jaarlijks € 3.900 miljoen

In de loop van de geschiedenis hebben zich veel voorstanders aangediend van een ‘egalitaire samenleving’. Een bekende naam was de econoom Jan Tinbergen, die beloond werd met de Nobelprijs. Tinbergen had uitgerekend dat de best-beloonde Nederlander hooguit vijfmaal zo veel mocht verdienen als de minst-betaalden. Deze rekensom werd verkocht als ‘wetenschap’ en rond 1970 overgenomen door de PvdA. Dit waanidee leeft voort in PRO. Zo belooft Jesse Klaver tegenwoordig een ‘egalitaire samenleving’ door via belastingmaatregelen te zorgen voor gelijke rijkdom voor allen. De voorgespiegelde ‘rijkdom’ van Klaver is verpaupering van allen, behalve van de elite. Vaak is vastgesteld dat, naarmate sociale ongelijkheid in de samenleving afneemt, irritatie en afkeer van de overgebleven verschillen groeien.

Bij het christelijk deel van de bevolking nam men vroeger minder aanstoot aan sociale ongelijkheid. Dat had te maken met de armenzorg die al eeuwenlang bestond. En anderzijds het geloof in een hiernamaals waarin recht zou worden gedaan aan allen. Bij socialistische landgenoten leefde de overtuiging dat rechtvaardigheid niet mocht worden uitgesteld. De onbillijkheden moesten hier en nu (en niet in het hiernamaals) worden rechtgetrokken. Bij dit alles was de toonzetting mild, misschien wel omdat, ondanks vele tekortkomingen, het leven in Nederland voldoende perspectief kon bieden. Een kalmerende factor was de strijd tegen het water. De dijken konden bezwijken, het zompige polderland onder de zeespiegel vroeg om voortdurende aandacht en inzet. Het was ‘pompen of verzuipen’. Iedereen, van hoog tot laag, moest meehelpen als het land gevaar liep. Het polderen heeft in de loop van honderden jaren geleid tot een ‘egalitaire samenleving’. Er was geen ruimte voor klassenstrijd of revolutionair wapengekletter. Ook de socialisten begrepen deze boodschap. Anders gezegd: “Als je gewoon doet, doe je al gek genoeg.”

Rond 1970 voltrok zich een ommekeer. Er waren allerlei misstanden in de wereld. De PvdA verkondigde dat Nederland voorop moest lopen om de hele wereld om te vormen tot een ‘egalitaire samenleving’. Door Tinbergen en zijn vrienden werd beweerd dat er honderden miljarden moesten worden gestoken in ontwikkelingshulp. Tinbergen had berekend dat de westerse landen 0,8% van hun inkomen moesten afstaan. Geen enkel westers land maakte hier ten volle werk van, behalve Nederland. Het geld stroomde voortaan elk jaar met bakken weg. De Nederlandse ambtenaren toonden zich verguld met hun eigen goedgeefsheid. Er was in Den Haag geen oog voor het ‘absorptievermogen’. Veel landen in Afrika en daarbuiten waren corrupt, bestuurd door zwakke regeringen die weinig voelden voor de democratische gedachte.

De westerse landen tonen zich machteloos, ze betalen zonder toezicht te eisen. Er is geen enkele controle op de effectiviteit van de hulp. Dat heet ‘ongebonden hulp’. Veel geld verdwijnt naar dure consultants en naar volstrekt ongecontroleerde ngo’s. De jaarlijkse rapporten van de IOB (inspectie van de ontwikkelingshulp), die een ontluisterend beeld schetsen, zijn vertrouwelijk. Nederland blijft in het wilde weg geld uitdelen namens het Nederlandse volk. Nooit komt een dankjewel uit Afrika of daarbuiten. De elite gelooft dat dit geld allemaal goed is besteed, het streelt het eigen gevoel van gelukzaligheid bij de Nederlandse ‘Gutmenschen’ die de politiek beheersen.