De schijn dat men het asieldossier oppakt

Er wordt ook gesproken over ‘terugkeerhubs’ voor illegale asielzoekers in landen buiten de EU, vanwaaruit ze naar hun land van herkomst zouden moeten terugkeren. Die terugkeerhubs zijn er nog niet en verder dan een bezoek aan Rwanda om hierover te praten is men nog niet gekomen. Intussen heeft een Oost-Brabantse rechtbank bij uitspraak van 1 september jl. bepaald dat de IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst) een Russische asielzoeker, die eerder in Italië een inreisvisum had gekregen, niet aan Italië overgedragen mag worden. De rechtbank constateerde dat de IND niet mag vertrouwen op het interstatelijk vertrouwensbeginsel, waarbij lidstaten van de EU ervan mogen uitgaan dat andere lidstaten zich houden aan hun EU-verplichtingen. Bovendien is er volgens de rechtbank in Italië nog steeds sprake van opvangproblematiek. Het asiel- en migratiepact maakt de situatie volgens deze rechtbank niet intrinsiek anders. Hiermee loopt het pact grote schade op, met terugnameplicht van landen als Italië als schijnoplossing.

Het gebrek aan politieke wil om de grenzen te sluiten, faciliteert de instroom. Zolang aan de beperking van de instroom geen limieten worden gesteld, de vluchtelingenverdragen niet worden opgezegd en de buitengrenzen niet hermetisch worden bewaakt heeft het pact dan ook geen enkele zin. Volgens de omvolkingstheorie, die men niet hardop mag benoemen, is er trouwens niet alleen sprake van een gebrek aan politieke wil, maar van een doelbewuste poging om de oorspronkelijke bevolking opzettelijk te vervangen door een niet-westerse bevolking. Wie om zich heen kijkt en elke stad of dorp in Nederland overspoeld ziet worden met azc’s kan empirisch waarnemen dat het geen theorie meer is, maar realiteit. Ook de constatering dat het voornamelijk gaat om jonge mannen die bovendien grotendeels uit min of meer veilige landen komen, zet aan het denken over de ware intenties van de E-elite omtrent het werkelijke doel van de immigratie.

De waarheid is dat ngo’s al jarenlang de overtocht van vreemdelingen over de Middellandse Zee faciliteren, met organisaties als Artsen zonder Grenzen, SOS Méditerranée, Open Arms, Sea-Eye, SOS Humanity en Mediterranea Saving Humans. Vlakbij de kust van Noord-Afrika kunnen de volgeladen wrakke bootjes van mensensmokkelaars zich laten oppikken om Europa te worden binnengeleid. Niet alleen werd ze geen strobreed in de weg gelegd, maar vaak werd dit tevens gesubsidieerd door andere ngo’s, zoals de Open Society Foundations van George Soros, en Europese overheden, zoals de Duitse regering, die Sea-Eye en SOS Humanity financierde. Hoewel bijvoorbeeld de Italiaanse regering Meloni af en toe een boot aan de ketting legt of boetes uitdeelt, en er enkele strafrechtelijke zaken zijn geweest die (tevergeefs) de link met mensensmokkel moesten leggen, wordt over het algemeen geen korte metten gemaakt met deze praktijken. Het pact gaat dat ook zeker niet doen.

Het pact mag dan ook gezien worden als oude wijn in nieuwe zakken, die zo aan de kant geschoven kunnen worden, zoals door de Zuid-Europese landen, of door een nieuwe Merkel. Het echte probleem van de instroom wordt niet aangepakt en ook het smokkelsysteem van de ngo’s niet. Het pact ondermijnt de beslissingsbevoegdheid van de EU-lidstaten, terwijl duidelijk is geworden dat het niet bedoeld is om het echte probleem aan te pakken.

De invasie van Ceuta, in juli 2026, met 80.000 Marokkanen en West-Afrikanen, was een maand na de inwerkingtreding al de eerste test van het pact. Meteen werd gefaald en de Europese landen kwamen niet met een gezamenlijke reactie. Italië stelde het vrije verkeer vanuit Spanje tijdelijk ter discussie en de Spaanse premier beschuldigde andere lidstaten van ‘egoïstische’ reacties. Het pact is dan ook een schertsvertoning die de schijnwerkelijkheid in stand moet houden dat men iets aan immigratie gaat doen.

Hoe het asielprobleem wel kan worden aangepakt, laat Denemarken zien. In 1992 bedong Denemarken een opt-out bij het verdrag van Maastricht, zodat het land niet meedoet aan het EU-asielbeleid en dus ook niet aan het pact. Het strenge asielbeleid van de regering Frederiksen heeft als doel om het aantal asielaanvragen tot zo goed als nul te beperken. In de eerste elf maanden van 2025 werden in Denemarken in totaal 1.835 asielverzoeken geregistreerd, waarvan er 839 werden gehonoreerd. Forum voor Democratie geeft echter terecht aan dat Denemarken deze uitzonderingspositie al in 1992 heeft bedongen en dat Nederland die opt-out nu niet zomaar achteraf krijgt. Volgens FVD is een effectieve asielstop alleen haalbaar door een ‘Nexit’ en het opzeggen van het Vluchtelingenverdrag van Genève. Forum pleit daarbij voor een naturalisatie- en asielstop van minstens tien jaar, het afschaffen van het COA (Centraal Orgaan opvang asielzoekers), het sluiten van alle azc’s en het actief stimuleren van remigratie. Wie dat radicaal vindt, moet niet klagen wanneer Nederland er over twintig jaar wat bevolkingssamenstelling betreft volslagen anders uit zal zien.