Tjeu Lemmens
In een natiestaat bestaat de groep uit de totale bevolking, aan wie de nationaliteit van dat land is toegekend. De grenzen van zo’n land zijn ooit bepaald door een machtselite, niet zelden na het voeren van bloedige oorlogen. De grenzen doorsnijden vaak etnische leefgebieden, waardoor hetzelfde volk dat eerst in dezelfde jurisdictie woonde, nu in verschillende landen woont en dan hebben mensen in hetzelfde land dus diverse etnische achtergronden.
Tussen naburige landen ontstaat soms ruzie op het niveau van de heersende machtselite, inclusief regeringsleiders. Zij trekken niet zelf de bokshandschoenen aan om mekaar op de bek te slaan. Daarvoor hebben zij een geraffineerd instrument ontwikkeld: de dienstplicht. Daarbij is een deel van de bevolking in geval van oorlog verplicht om met gevaar voor eigen leven een buurvolk met wapentuig te bestoken. Dienstweigering wordt gezien als landverraad en deserteren wordt bestraft met de kogel. Niet zelden staan dienstplichtigen met eenzelfde etnische achtergrond tegenover elkaar. Soms trekken buurlanden ten strijde, nadat zij opgehitst zijn door machtige, rijke landen die baat hebben bij oorlogen tussen buurvolkeren, zonder daarbij zelf kleerscheuren op te lopen.
Een nooit uitgesproken beginsel achter de dienstplicht is dat de machtselite, nationaal en internationaal, het volk beschouwt als hun bezit. Ook andere burgerplichten, zoals de afdracht van belastingen en de leerplicht, duiden op het bestaan van dat bezitsbeginsel. Een mens die het bezit is van een ander, is een slaaf. Het belang van een slaaf komt zelden overeen met dat van zijn meester. Om de schijn te wekken dat slaaf en meester dezelfde belangen hebben, wordt de werkelijkheid gekanteld. Hiervoor zijn abstracte begrippen bedacht, waaronder ‘vaderland’, ‘vrijheid’ en ‘veiligheid’. Het gaat om je eigen vrijheid en veiligheid en die van je naasten, zo beweert de machtselite voortdurend. Hoe kan een slaaf vechten voor zijn eigen vrijheid, wanneer hem die vrijheid al bij voorbaat is ontnomen?
Soms willen de machtselites van twee oorlogvoerende landen vrede sluiten, waarbij beide landen bereid zijn concessies te doen. Dat was echter niet de bedoeling van de oorlogshitsers die het oorlogsvuur hebben aangestoken en voortdurend blijven opstoken. Zij zijn zelf niet militair betrokken bij een oorlog, maar hebben belang bij de continuering ervan. Zij laten anderen de kastanjes uit het vuur halen, dat zijzelf hebben aangestoken. Dat is precies wat er gebeurde met Oekraïne. Voordat we hierop ingaan, moet bedacht worden dat de Russische militaire inval op 24 februari 2022 geen donderslag bij heldere hemel was, maar dat er een complexe geschiedenis aan voorafging.
In 2014 werd de Oekraïense bevolking geconfronteerd met een coup, waarbij de pro-Russische president Viktor Janoekovytsj werd verdreven en vervangen door een pro-westerse president. Op 11 mei 2014 verklaarden de oblasten (provincies) Donetsk en Loehansk, met een grote etnisch Russische bevolking, zich tot autonome volksrepublieken. Oekraïne reageerde furieus met het sturen van een legermacht die terreurdaden niet schuwde. Begin 2015 werd het Minsk-II-akkoord gesloten, met als kernpunt dat overeenstemming zou worden bereikt over de mate van autonomie van beide oblasten. Minsk-II werd nooit uitgevoerd en dat was ook nooit de bedoeling van de westerse machtselites geweest. In plaats van diplomatiek overleg, bestookten Oekraïense soldaten jarenlang de etnische Russen in Donbas met door de VS geleverde wapens, om in de zelfverklaarde volksrepublieken het Oekraïense gezag te herstellen. Donbas is met zijn zware industrie economisch belangrijk. Deze landstreek, waarin Donetsk en Loehansk liggen, heeft enorme steenkool- en ijzerertsvoorraden en herbergt grote hoeveelheden titanium en lithium. Nadat de Russische inlichtingendienst bewijzen had verzameld dat terreur jegens de etnische Russen in Donbas drastisch zou toenemen, erkende Poetin op 21 februari 2022 Donetsk en Loehansk als onafhankelijke staten.
Ogenblikkelijk nadat Rusland op 24 februari 2022 met een militaire macht Oekraïne was binnengevallen, bestempelden westerse politici Rusland tot ‘nietsontziende agressor’. Veel Oekraïners vluchtten – ook dienstplichtige jongemannen. West-Europese landen ontvingen hen met open armen en het blauw/geel van Oekraïense vlaggen wapperde overal fier.
De eerste vredesonderhandeling tussen Rusland en Oekraïne werd gehouden op 28 februari 2022. Evenwel zonder resultaat. Tijdens de onderhandelingen in de eerste helft van maart, in Istanbul, wilden Rusland en Oekraïne concessies doen. Zo was, als Oekraïne geen NAVO-lid zou worden, Poetin bereid zijn troepen huiswaarts te sturen. Een week later echter, blokkeerde de NAVO de vredesonderhandelingen. De oorlog moest worden voorgezet. Boris Johnson, in zijn toenmalige functie van premier van het Verenigd Koninkrijk, werd erop uitgestuurd om deze boodschap met klem over te brengen. Tijdens een bespreking op 9 april 2022 in Kiev, verordonneerde hij president Zelenski geen vredesonderhandelingen met president Poetin te voeren. Zijn centrale boodschap was: “U moet de oorlog continueren.” Op 4 oktober 2022 ondertekende Zelenski een decreet waarin hij – Boris Johnson gehoorzamend – het voeren van vredesonderhandelingen met Poetin verbood.
Het is duidelijk dat de westerse machtselites steeds akkoorden en verdragen door de papierversnipperaar hebben gehaald en een vuig machtsspel hebben gespeeld, niet alleen op kosten van de Europese bevolking, maar vooral ten koste van de Oekraïners. Nu, ruim viereneenhalf jaar later, roeren NAVO-kopstukken, EU-politici en westerse inlichtingendiensten harder dan ooit de oorlogstrom, waarbij de bevolking wordt overspoeld met angstaanjagende berichten over Russische sabotage, droneaanvallen en schendingen van het EU-luchtruim. Inmiddels is Rusland beschuldigd van meer dan honderdvijftig aanvallen op EU-grondgebied.
“We mogen niet naïef zijn. Rusland is onze vijand.” Dat zei minister van Defensie, Dilan Yeşilgöz, tijdens een Kamerdebat op 8 oktober jl. Zij wil niet meer het woord agressor in de mond nemen, want “het gaat niet langer alleen over afschrikken en voorkomen, maar over afschrikking plus kunnen vechten”. Deze beslissing leidt tot een permanente noodtoestand, waardoor Defensie onbeperkte bevoegdheden krijgt voor militaire oefeningen in natuurgebieden, grond mag onteigenen voor het aanleggen of uitbreiden van militaire vliegvelden en het bouwen van kazernes, en andere inbeslagnemingen van de schaarse Nederlandse ruimte.
Ruim een week eerder, op 29 september, stelde de premier van Litouwen, Mindaugas Sinkevicius, dat elk bewijs dat Rusland een militaire aanval op Europa zou voorbereiden, ontbreekt. Deze opmerkelijke uitspraak deed hij tijdens een gezamenlijke persconferentie met secretaris-generaal van de NAVO, Mark Rutte, die tevens partijgenoot van Yeşilgöz is. Litouwen is één van de drie Baltische staten, waarvan Letland en Estland grenzen aan Rusland. Ondanks de geografische ligging van Litouwen vindt de premier dat Russische dreigingen zwaar worden overdreven en gebaseerd zijn op verzonnen en ongefundeerde vooronderstellingen.
De EU-lidstaten voorzien Oekraïne nog steeds van wapentuig en grote geldbedragen, om de oorlog gaande te houden. Nederland behoort tot de EU-koplopers die Oekraïne steunen. De strijd heeft al miljoenen slachtoffers gevergd. Zonen en echtgenoten sneuvelden en werden in lijkzakken naar huis – of wat daar nog van resteerde – gestuurd. Voorts hebben EU-bewindslieden een demonisch vijandbeeld van Poetin geschapen. Het Internationaal Strafhof (ICC) heeft een jaar na de Russische inval Poetin gebrandmerkt als oorlogsmisdadiger; een voorbarige kwalificering, want Poetin was binnen enkele dagen bereid vrede te sluiten. Daarentegen werden de vredesonderhandelingen door westerse mogendheden getorpedeerd. De schuld ligt vooral bij de EU-machtselites, die verdragen met Poetin categorisch weigeren te sluiten. De werkelijke oorlogsmisdadigers zijn de Europese oorlogshitsers.
Ooit zal er een einde komen aan de Russisch-Oekraïense oorlog. Nederlagen, maar ook overwinningen kunnen tot verval leiden, zo leert de geschiedenis. Wil een land floreren, dan moet de bevolking opofferingsgezind zijn, betrouwbaar, solidair, verdraagzaam en toegewijd. Burgers moeten elkaar en hun regering kunnen vertrouwen. De miljoenen Oekraïners die zijn gevlucht, zullen na beëindiging van de oorlog hun verblijfstatus in EU-lidstaten verliezen. Bij terugkeer in het vaderland zullen zij door de getraumatiseerde bevolking, die zwaar heeft geleden, behandeld worden als landverraders en tweederangsburgers; bespot en bespuwd. Het is niet denkbeeldig dat de Oekraïense overheid de eigendommen van deze ‘ontheemden’ – zoals zij in de Europese media lankmoedig worden genoemd – zal confisqueren, met als argument dat zij zich in de beschermde, buitenlandse omstandigheden financieel hebben kunnen verrijken, terwijl hun landgenoten zware offers hebben gebracht. De gevluchte dienstplichtigen zullen beschuldigd worden van desertie.
Na beëindiging van de oorlog zal er tweespalt heersen in Oekraïne, waarschijnlijk nog heftiger dan vóór het begin van de oorlog. Oekraïne zal een land in diep verval zijn, waar de westerse machtselite vrij spel heeft om de natuurlijke rijkdommen te exploiteren. Dat was namelijk van het begin af aan al de bedoeling.
– einde artikel –
Je las een Premium artikel uit Gezond Verstand
Volg ons op social media
Kijk en beluister Gezond Verstand via
Gerelateerde berichten
