Robert-Jan Bijlmakers
De inval in juni 1941, bekend als Operatie Barbarossa, bracht drie miljoen Duitse militairen op de been. De bliksemaanval opende het grootste strijdtoneel van de Tweede Wereldoorlog, dat in Rusland voortaan herdacht zou worden als de ‘Grote Vaderlandse Oorlog’. Minstens 27 miljoen burgers van de toenmalige Sovjet-Unie kwamen erbij om het leven.
Duitsland loopt nu dus weer voorop. Precies 85 jaar later, op 22 juni 2026, gingen de door het Duitse leger geleide NAVO-oefeningen van start in Litouwen. De locatie van de NAVO-manoeuvres, Pabradė, op ongeveer vijftien kilometer van de grens met Belarus, was tijdens de Tweede Wereldoorlog het toneel van door de nazi’s aangerichte bloedbaden.
De Duitse minister van Defensie, Boris Pistorius, woonde met trots de NAVO-oefeningen bij. In de westerse media was geen spoor van schaamte of kritische reflectie te bespeuren. Er is geen reden om aan te nemen dat de gekozen datum op een onschuldige vergissing berust. Het was een opzettelijke provocatie. Duits militarisme is opnieuw in opmars en richt zich in woord en daad op Rusland. Bondskanselier Friedrich Merz heeft verklaard dat hij van Duitsland de grootste militaire macht van Europa wil maken. NAVO-commandanten spreken zonder terughoudendheid over het inzetten van langeafstandsraketten en drones voor aanvallen op Russisch grondgebied.
Net als tijdens WO-2 dienen Litouwen, de Baltische staten en Oekraïne als vooruitgeschoven bondgenoten bij deze confrontatie met Rusland. De afgelopen jaren hebben die staten fascistische tendensen nieuw leven ingeblazen door militaire collaborateurs van nazi-Duitsland te eren. In Litouwen, Letland, Estland en Oekraïne zijn monumenten onthuld ter nagedachtenis aan brigades van de Waffen-SS. Nog vorige maand kreeg de omstreden Oekraïense oorlogsleider Andriy Melnyk een officiële herbegrafenis in Kiev, met volledige staatsceremonie en in aanwezigheid van president Zelenski. Dit leidde tot een felle controverse met Polen, omdat Melnyk en zijn Oekraïense paramilitairen verantwoordelijk worden gehouden voor de moord op meer dan honderdduizend Polen.
Europese regeringsleiders en de NAVO proberen die controverse te verdoezelen, omdat het de ware aard van het regime in Kiev zou blootleggen. Wanneer dat regime werkelijk zou worden ontmaskerd, zou dat de beweringen van de NAVO en de Europese Unie ondermijnen over het feit dat zij de Oekraïense democratie tegen Rusland verdedigen, en dat Oekraïne een bolwerk vormt voor de verdediging van de rest van Europa tegen ‘de Russische agressie’.
De geschiedenis wordt herschreven. De verheerlijking van Oekraïense collaborateurs is geen marginaal of op zichzelf staand verschijnsel. Er bestaat binnen de politieke ‘elite’ in heel Europa een bredere tendens om de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog te herschrijven en de grootschalige Duitse agressie tegen de Sovjet-Unie te vergoelijken. Deze ontwikkeling hangt samen met een heropleving van russofobie, die tevens ten grondslag ligt aan het beleid van de EU en de NAVO. De Europese leiders – het zogenaamde Collectieve Westen – worden gedreven door de illusie dat hun strategische doel om Rusland te verslaan nodig en te verwezenlijken is.
Net als hoe de Duitsers en het VK dit in 1941 deden, keert de NAVO-propaganda de werkelijkheid om, door Rusland af te schilderen als een directe bedreiging, waartegen verdediging noodzakelijk zou zijn. Een groot deel van Europa wordt via propaganda op een oorlog voorbereid en gemilitariseerd. De oorlogstrom wordt met grote intensiteit geroerd.
Die onophoudelijke propaganda zorgt ervoor dat voor het gros van de Europese bevolking Rusland de vijand blijft. De Europese samenlevingen worden ondermijnd door de aanhoudende militarisering die momenteel door veel maatschappelijke instituties marcheert. Dit heeft de Europese economieën ernstig benadeeld. Bij de gespannen verhouding tussen overheid en de zeer ontevreden bevolking in het VK, Duitsland en Frankrijk, vormen de oorlogsvoorbereidingen een afleiding. De NAVO, die in 1949 werd opgericht, maar met de ontbinding van de Sovjet-Unie eigenlijk haar bestaansreden verloor, zet samen met de EU-lidstaten voort waar nazi-Duitsland destijds faalde.
Daarbij worden dezelfde propagandamotieven gebruikt, door Russen af te schilderen als barbaren die verslagen moeten worden in naam van de vrede en voor onze veiligheid. Door NAVO-lidstaten gelanceerde raketten en drones troffen al opzettelijk Russisch grondgebied, waarbij veel burgers omkwamen en vitale infrastructuur werd vernietigd.
Hoe een dergelijke misdaad kon plaatsvinden, is ook voor veel Europeanen een raadsel. Maar een van de redenen is de functie van de nieuwsmedia, die in handen van een klein groepje oligarchen van eigenaren de actualiteit verbastert met orwelliaanse omkeringen van terminologie ter indoctrinatie van de bevolking. Oorlog tegen Rusland wordt verkocht als ‘ter bevordering van vrede’. Agressie wordt verkocht als verdediging. Diezelfde media verzwijgen echter de rehabilitatie van de nazi’s in Oekraïne en de Baltische staten. Wanneer Duitse tanks en artillerie oprukken richting de Russische grenzen, wordt het tijd dat het westerse publiek zich ernstig zorgen gaat maken over wat zich zou kunnen gaan ontvouwen. Echter, tragisch genoeg zijn nog steeds te weinig mensen zich bewust van het gevaar, omdat het propagandasysteem maar weinig – of geen – corrigerende tegenstand ondervindt. De werkelijkheid is dat EU/NAVO-leiders aansturen op een confrontatie, die potentieel enorm veel mensenlevens kan gaan kosten.
Europa wil middels Oekraïne Rusland uitputten en verslaan. De huidige oorlog in Oekraïne is in feite uitgegroeid tot een langdurig uitputtingsconflict, waarin Rusland slechts zeer geleidelijk aan terrein wint. Oekraïne onderneemt steeds meer acties om op Russisch grondgebied aanvallen uit te voeren. Terwijl zij in de eerste jaren van de oorlog voornamelijk met raketten werkten, zijn de Oekraïners inmiddels overgeschakeld op drones, die de aard van het conflict hebben veranderd. Ze hebben in samenwerking met Europese dronefabrikanten een aanzienlijke dronecapaciteit ontwikkeld, die in staat is doelen diep in Rusland te raken. Deze drone-aanvallen zullen de uitkomst van de oorlog hoogstwaarschijnlijk niet op een wezenlijke manier beïnvloeden, maar een groot gevaar voor de toekomst is dat de Oekraïners, samen met de Europeanen vastbesloten blijven Rusland te verslaan, en de aanvallen in getal en aard zullen opvoeren. Een van de meest actuele vragen op dit moment is hoe president Poetin zal besluiten hierop te reageren, en of het Russische arsenaal van supersonische raketten inderdaad de precisie heeft om zonder gebruik van atoomkoppen effectief weerstand te kunnen bieden tegen de Oekraïense NAVO-aanslagen.
Rusland heeft de oorlog in feite al gewonnen. De enige interessante vraag is nog: hoeveel extra grondgebied het uiteindelijk zal gaan innemen. Feit blijft echter dat dit tijd kost. De Russen kunnen op dit moment niet rekenen op een snelle en beslissende overwinning. Daardoor ontstaat er vooral ook intern in het Kremlin de behoefte om iets radicaals te ondernemen. Gezien de langzame vooruitgang op het slagveld, het ontbreken van enige onderhandelingsruimte en de rigoureuze idioterie van de Europeanen en de Oekraïners om zowel het aantal als de intensiteit van de aanvallen op Russisch grondgebied verder te willen opvoeren, zou het zomaar tot een ernstige escalatie kunnen komen.
Dan zouden we opnieuw beland kunnen zijn in de situatie waarin nazi-Duitsland zich 85 jaar geleden met Operatie Barbarossa bevond, en zouden wij aan het begin van een Derde Wereldoorlog staan.
Wat vertel ik mijn medemens?
- In juni 1941 viel nazi-Duitsland de Sovjet-Unie binnen, bekend als Operatie Barbarossa.
- Minstens 27 miljoen burgers van de toenmalige Sovjet-Unie kwamen erbij om het leven.
- De NAVO-propaganda keert de werkelijkheid om, door Rusland af te schilderen als een directe bedreiging, waartegen verdediging noodzakelijk zou zijn.
– einde artikel –
Je las een Premium artikel uit Gezond Verstand
Volg ons op social media
Kijk en beluister Gezond Verstand via
Gerelateerde berichten
