Normalisering van aanhoudende oversterfte

Oversterfte is het verschil tussen de daadwerkelijke sterfte en de verwachte sterfte die een prognose is en afhankelijk van de toegepaste rekenmethode. In 2020 was er behoefte aan een wekelijkse rapportage over de gevolgen van de door de Wereldgezondheidsorganisatie afgekondigde pandemie, en deze werd door het CBS zelf uitgevoerd. De daadwerkelijke sterfte werd vergeleken met de verwachte sterfte wanneer er geen Covid-19-epidemie zou zijn geweest, als referentie diende de waargenomen sterfte in de periode 2015–2019. Eind 2023 stopte het CBS weer met de oversterftemonitor en droeg het de oversterftemonitoring weer over naar het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM) – een overdracht van de ene overheidsinstantie naar de andere waarbij op geruisloze wijze de structurele oversterfte weggemoffeld wordt.

In 2020 toonde de grafiek van de absolute sterfte abrupt een grote sprong omhoog, en die bleef in de jaren erna hoog. Het RIVM berekent de oversterfte op andere wijze dan het CBS: het neemt de waargenomen sterfte van de vijf voorgaande jaren als basis en laat 2020 buiten beschouwing. Dit betekent dat de oversterfteberekening voor 2025 gebaseerd is op de jaren 2021-2024. In deze jaren was er een voortzetting van een aanzienlijk verhoogde sterfte, maar omdat dit nu de referentie is geworden, is er volgens de RIVM-methode nauwelijks sprake van oversterfte. Tienduizend onverwachte doden zijn zodoende ineens de norm geworden door toepassing van een methode waarvan het RIVM in een antwoord op Kamervragen aangaf dat deze niet geschikt is om structurele sterfteverhogingen te detecteren.

Voor de aanhoudende ernstig verhoogde sterfte toverde demograaf Ruben van Gaalen van het CBS ineens een grafiek met verondersteld bewijs voor jarenlange oversterfte na de Spaanse Griep uit de hoge hoed. Dit terwijl hij de afgelopen jaren meerdere malen beweerde dat deze oversterfte snel verdwenen was. De wetenschapsjournalist van De Volkskrant ging direct met de grafiek van Van Gaalen aan de haal en voegde eraan toe dat er in die tijd nog helemaal geen moderne vaccins waren en dat mensen eens op moeten houden met het geven van de schuld aan de ‘vaccins’. Een kenmerkend onbenullige actie die de beweegredenen blootlegt. Volgens de nieuwe methode is er geen sprake van oversterfte maar zijn er wel tienduizend extra doden. Vanwege de vooringenomenheid dat de sterfgevallen nooit door het ‘vaccin’ veroorzaakt kunnen zijn, dient er een verklaring te worden verzonnen. Dit is wat overheden in de regel doen wanneer er door hun toedoen zeer veel burgers overlijden. De opzichtig falende media die vooropliepen met het corona-bedrog gaan er gewillig in mee in de hoop dat ook zij hun fouten niet toe hoeven te geven.

Maurice de Hond, die eerder al het knullige oversterfte-onderzoek van Nivel onderuit haalde, omschrijft de werkwijze van professor Van Gaalen, die tevens voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Onderzoek in de Demografie is, als een “mishandeling van het patroon van na de Spaanse Griep om tot de gewenste conclusie te komen”. Samen met data-onderzoeker Anton Theunissen heeft hij een subtiele maar buitengewoon geraffineerde manipulatie door Van Gaalen en het CBS aan het licht gebracht. De grafiek van het CBS leverde door deze manipulatie het veronderstelde bewijs van jarenlange oversterfte na de Spaanse Griep.

Om te weten wat er daadwerkelijk speelt is het altijd zaak om goed op de details te letten en het spreekwoord ‘de duivel zit in de details’ is hier volledig van toepassing. De grafiek van het CBS is gebaseerd op sterftegegevens die door het CBS zelf verstrekt worden. Anton Theunissen heeft op basis van dezelfde gegevens een controlegrafiek geproduceerd, en daarbij valt op dat de CBS-grafiek op een aantal plaatsen kleine afwijkingen vertoont ten opzichte van de eigen onderliggende gegevens. In de jaren na de Spaanse Griep, waar men oversterfte wenst te suggereren, ligt de lijn in de grafiek van het CBS hoger dan in de controlegrafiek. In de jaren voor de Spaanse Griep, die als referentiejaren dienen, ligt de lijn juist lager. Een ‘onnauwkeurigheid’ die bij het CBS niet zou mogen optreden en niet consistent is. De lijn van de daadwerkelijke sterfte vertoont hierdoor lichte afwijkingen die al een zetje geven in de richting van de gewenste conclusie.

Daarnaast is de lijn die de verwachte sterfte aangeeft van doorslaggevende betekenis bij het aantonen van vermeende oversterfte. In eerste instantie ziet de grafiek er betrouwbaar uit met een duidelijke weergave van jarenlange oversterfte na de pandemie. Exact het gewenste resultaat waar de oppervlakkige media gewillig mee aan de haal kunnen gaan. Bij nauwkeurige bestudering blijkt het CBS ook hier opmerkelijke keuzes te hebben gemaakt die tot een vertekend beeld leiden. Het CBS toont in de grafiek de sterftedata van 1900 tot 1940, een tijdperk waarin een scherp dalende trend in de sterfte zichtbaar is. Na de Tweede Wereldoorlog is er echter geen sprake meer van een dalende trend: de grafiek verloopt nagenoeg vlak. Door het vlakke gedeelte volledig weg te laten kan de lijn van de verwachte sterfte lager gelegd worden. Middels een andere subtiele manipulatie komt de lijn van de verwachte sterfte nog een stukje lager te liggen. Het jaar 1917 wordt buiten de referentiejaren gehouden terwijl er toen nog helemaal geen sprake was van Spaanse Griep. Het eindresultaat is dat de CBS-grafiek meerdere jaren oversterfte toont, terwijl de controlegrafiek op basis van dezelfde gegevens van het CBS geen oversterfte toont. Wat dit wel toont is een overheid die haar falen tracht te maskeren met creatief boekhouden en leugens via statistieken.