Joren Jacobs
Wanneer we het hebben over de macht van de Europese Unie, moet daaronder toch vooral haar ‘uitvoerende’ orgaan begrepen worden – de Europese Commissie. Dat vormt namelijk een soort Europees kabinet, dat opereert alsof het de meerderheid van het parlement en de meerderheid van de Europese kiezers achter zich heeft staan. De voorzitter, de van corruptie beschuldigde Ursula von der Leyen, toont zich prominent in de internationale publieke arena en spreekt daar onomwonden namens Europa – een gotspe. Ook leden van de Europese Commissie, de zogeheten Eurocommissarissen, wanen zich rijkelijk gemandateerd. Een voorbeeld is hoe Thierry Breton, voormalig EU-commissaris voor de Interne Markt, Elon Musk probeerde te verbieden een live-gesprek met Donald Trump uit te zenden op zijn platform X. Een ander voorbeeld vinden we bij de inmiddels via een achterdeur van het publieke toneel verdwenen oud-Eurocommissaris Frans Timmermans, onder wiens verantwoordelijkheid miljarden werden gespendeerd aan de financiering van klimaat-ngo’s. En zeer recent was het de eurocommissaris voor Energie, Dan Jørgensen, die de Europese energieministers per brief dringend verzocht verregaande maatregelen te nemen voor het besparen van energie, hetgeen deze winter nodig zal zijn als gevolg van een door de EU zelf opgelegd verbod op de import van olie en gas uit Rusland. Al deze voorbeelden tonen een dadendrang die ten koste gaat van de Europese burger, maar een internationale kliek van bestuurders lijkt hier juist garen bij te spinnen.
Belangrijk om te beseffen is dat steeds een select aantal regeringsleiders van Europese landen aan de wieg staat van welk mandaat dan ook dat aan de Europese Commissie wordt gegeven. Zij komen bij elkaar in wat de Europese Raad wordt genoemd, waarin verdragen worden gesloten die de richting en interne organisatie van de EU bepalen. Lange tijd hadden ‘Eurocraten’ – de grondleggers van de verschillende stadia van de eenwording van Europa – hier veel invloed op, maar ook regeringsleiders die zich ten opzichte van hun eigen volk op populistische wijze kritisch uitlieten over Europa – zoals onze gewezen premiers Rutte en Schoof – tekenden bij het kruisje. Het was de Europese Raad die een Europese grondwet wilde, welke in 2005 als gevolg van referenda in Nederland en Frankrijk weer overboord is gegaan. In plaats daarvan werd enkele jaren later het Verdrag van Lissabon opgesteld – ditmaal zonder volksraadpleging – een kluwen van verwijzingen naar eerdere verdragen, maar met verregaande vernieuwingen juist wat betreft het doeltreffender kunnen optreden op het wereldtoneel. Het Verdrag van Lissabon bevestigt de uitvoerende rol van de Europese Commissie binnen de EU, maar overlaadt haar tegelijkertijd met een profiel van urgentie. In deze geest handelen de Commissieleden.
Naast het vaststellen van verdragen en daarmee het bepalen van waar de EU geopolitiek gezien voor staat, is de Europese Raad verantwoordelijk voor het aanwijzen van een aantal topfiguren, waaronder de voorzitter van de Europese Commissie. Zo is het gekomen dat Ursula von der Leyen in 2019 door de toenmalige Duitse bondskanselier Angela Merkel naar voren werd geschoven. Het Europees Parlement, dat als het enige democratische orgaan binnen de EU kan worden gezien, heeft nog wel de mogelijkheid om de kandidaat goed- of af te keuren, maar er is geen sprake van meerdere keuzes. Er gaat dan ook veel onderhandeling met de politieke fracties in het parlement vooraf aan het daadwerkelijk in stemming brengen van de kandidaat. Zo wist de controversiële Von der Leyen in 2024 haar tweede ambtstermijn binnen te slepen. Daarnaast komt de Europese Raad onder andere met kandidaten voor het voorzitterschap van het Europees Parlement en voor die van de Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid. In de praktijk worden voor deze posities altijd mensen naar voren geschoven die een eenmondig Europa nastreven, of die er hun eigen (of door schijnbaar onzichtbare belangen ingegeven) ambities op projecteren. Zo is de voormalige Estse premier Kaja Kallas nu de Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid. In Estland heerst van oudsher een diep wantrouwen tegen buurland Rusland en de etnisch Russische minderheid in dat land wordt al decennialang gediscrimineerd en achtergesteld. In haar huidige positie wedijvert Kallas voor een daadkrachtig Europa, dat hard optreedt tegen Rusland.
Een commissievoorzitter krijgt alle ruimte om binnen de vage kaders van het Verdrag van Lissabon te komen tot een visie, een agenda voor Europa. Zij presenteert deze visie als onderbouwing voor haar kandidatuur. Het Europees Parlement stemt voor de kandidaat plus de visie. In de media wordt veel gesproken over Ursula von der Leyen en ‘haar’ Commissie. Daar zit wat in, want als voorzitter is zij reeds benoemd vóórdat een nieuwe Commissie is samengesteld. Het is de bedoeling dat alle lidstaten een kandidaat Eurocommissaris naar voren schuiven. In de praktijk is dat een weinig transparant proces, waarbij de kandidaten worden gekoppeld aan de diverse portefeuilles. De voorzitter moet akkoord kunnen gaan met de kandidaten; zij moeten immers goed met elkaar overweg kunnen en zich voegen naar de agenda van de voorzitter, die reeds is vastgesteld. Uiteindelijk moeten alle kandidaten door het Europees Parlement worden goedgekeurd, wat gebeurt na hoorzittingen. De kandidaten beantwoorden lastige vragen met vage antwoorden en worden dan over het algemeen goedgekeurd. Wat betreft het bepalen wie de voorzitter en de leden van de Europese Commissie worden, heeft het Europees Parlement weinig invloed.
De Europese Commissie is een Eurogezinde ploeg, die blijk geeft van veel dadendrang op het vlak van Europese wet- en regelgeving. En omdat elk land een eurocommissaris krijgt, heeft de uitbreiding van de Europese Unie in het verleden als gevolg gehad dat er meer beleidsterreinen zijn bijgekomen, omdat elke commissaris een eigen portefeuille krijgt. Dankzij een omvangrijk apparaat van 37,5 duizend ambtenaren, is de huidige Commissie dan ook in staat om met talrijke wetsvoorstellen te komen. In plaats van een heldere afbakening van het mandaat van de Europese Commissie, lijkt het Verdrag van Lissabon juist de weg te hebben vrijgemaakt voor een verregaande zelfontplooiing van dit instituut.
Binnen de moloch die EU heet, is het Europees Parlement het enige orgaan dat op democratische wijze tot stand komt. Het heeft een controlerende rol ten opzichte van de Europese Commissie. Het kan stemmen over kandidaten voor de Europese Commissie en haar voorzitter, en het kan stemmen over wetsvoorstellen, die overigens bijna zonder uitzondering afkomstig zijn van diezelfde Europese Commissie. Veelal komt het daarbij echter voor voldongen feiten te staan. Wanneer het parlement het niet eens is met een wetsvoorstel, wordt dit in gewijzigde vorm opnieuw aangeboden. Men kan zich voorstellen dat dit immense parlement van 720 leden, dat ook nog eens gehinderd wordt door allerlei taalbarrières, nauwelijks in staat is om een inhoudelijke invloed te leveren op het wetgevingsproces. Het is bekend dat Europarlementariërs dagelijks over vele wetsvoorstellen, amendementen en richtlijnen dienen te stemmen. In feite wordt het Europees Parlement door de Europese Commissie en haar ambtenarenapparaat overvoerd. In dat geval is het buigen of barsten.
Uiteindelijk is het resultaat van het bovenstaande dat de Europese Commissie binnen onduidelijk beschreven kaders en vage definities van waar de Europese Unie voor staat, vrij spel heeft. Zolang het Europees Parlement zich laat bespelen dan wel buiten spel laat zetten, is alleen een initiatief van de Europese Raad een mogelijkheid om bij te sturen. Er zijn echter voldoende machten en krachten in de internationale arena die zorgen voor een overwegend Eurofiele en globalistische samenstelling van dat orgaan. Dit betekent dat het Verdrag van Lissabon overeind blijft en dat de agenda van Von der Leyen wordt voortgezet, inclusief de bijbehorende budgetten, die middels het aangaan van collectieve schulden en het uitvinden van nieuwe soorten belastingen worden gerealiseerd.
– einde artikel –
Je las een Premium artikel uit Gezond Verstand
Volg ons op social media
Kijk en beluister Gezond Verstand via
Gerelateerde berichten
