‘Omvolking’ is het verboden woord

De VN heeft het krimp-vergrijzing-verschijnsel aangegrepen om te onderzoeken of migratie een oplossing hiervoor is. Het rapport hierover heet Replacement Migration (21 maart 2000) met als ondertitel: “Is het een oplossing voor de dalende en vergrijzende bevolking?” Hoewel deze ondertitel eindigt met een vraagteken, worden vervolgens uitsluitend prognoses en oplossingen geschetst alsof migratie het enige antwoord is, want even verderop staan zinnetjes als: “Wanneer de pensioenleeftijden in wezen gelijk blijven aan de huidige, is het vergroten van de beroepsbevolking door middel van internationale migratie de enige optie op de korte tot middellange termijn om de daling van de potentiële ondersteuningsratio te beperken.” Nergens wordt de rol of invloed van technologische ontwikkelingen in dit fenomeen betrokken. Migratie wordt als het enige antwoord gepresenteerd, zonder zelfs de potentiële productiviteit van migranten expliciet daarin te betrekken. Het zijn alweer modellen, die slechts schijnbaar nauwkeurige cijfers produceren. Ook de invloed van migratie vanuit het perspectief van het land van herkomst, speelt in dit rapport geen rol.

‘Vervangingsmigratie’ mag dus als academische term gebruikt worden voor het zoeken naar een oplossing voor (1) vergrijzing, (2) arbeidsmarktproblemen en (3) betaalbaarheid van sociale voorzieningen. Aangezien alle op te lossen problemen juist worden verergerd als gevolg van migratie, kunnen deze motieven onmogelijk nog serieus worden genomen. De bevolking van Nederland is sinds de eeuwwisseling door immigratie zelfs met ca. twee miljoen zielen gegroeid. Het werkelijke motief hierachter is waarschijnlijk te vinden in termen van macht, zakkenvullerij, onteigening van privébezit en het inrichten van een volkomen gecontroleerde samenleving. Het is van overlevingsbelang dat men dit gaat inzien, voordat het te laat is.

Peter Sutherland – ooit Eurocommissaris ten tijde van Jacques Delors in 1989 en later o.a. directeur van Goldman Sachs – stond aan de wieg van bovengenoemd VN-rapport. Sutherland was tevens lid van de Trilaterale Commissie, een door David Rockefeller opgerichte organisatie, een van de organisaties – zoals ook de Bilderbergconferenties en de Council of Foreign Relations – die bijeenkomsten organiseert waar vertegenwoordigers van de politieke en maatschappelijke elite elkaar ontmoeten. Sutherland verzorgde via dit gremium de verspreiding van dit soort VN-noties bij allerlei instituties, wereldwijd.

Ook Nout Wellink van DNB (De Nederlandsche Bank) hield als lid van de Trilaterale Commissie destijds een pleidooi voor de geprezen oplossing. Hij moest hierop terugkomen, omdat zijn collega-ambtenaren bij CPB (Centraal Planbureau) hadden nagerekend dat vergrijzing onmogelijk door migratie kon worden opgelost. Bovendien bleek uit dit onderzoek ook dat productieve migranten uit Oost-Aziatische of westerse landen na verloop van tijd even zo vrolijk weer verdwenen voor een betere toekomst elders. Het CPB-rapport dateert van 2003, maar desondanks bleef de migratie-industrie vooral in de vorm van vluchtelingenwerk op volle kracht doorstomen, met ‘omvolking’ als onvermijdelijk resultaat.

Het VN-rapport streeft naar een totale culturele gelijkschakeling door het promoten van diversiteit, onder het motto dat de wereld van iedereen is. De mensheid zou moeten veranderen in één nieuwe soort, door totale vermenging van alle rassen, volkeren en culturen, waarmee de bestaande tegenstellingen als vanzelf zouden verdwijnen en er uiteindelijk een alomvattende eeuwigdurende vrede zou ontstaan.

De praktijk toont echter de onhaalbaarheid van een dergelijk streven. Het is bovendien onmenselijk. Overal waar migranten met eenzelfde culturele achtergrond zich vestigen, ontstaat de begrijpelijke behoefte om elkaar weer op te zoeken, en binnen de nieuwe omstandigheden homogene gemeenschappen te vormen. Met name tribale culturen zijn niet geneigd zich te conformeren aan alle gewoontes van de natie waarheen zij zijn verhuisd en vormen daardoor hechte groeperingen, waardoor cultuurverschillen dusdanig worden aangescherpt, dat tegenstellingen ontstaan die onvermijdelijk tot conflicten leiden. Zelfs de meest gastvrije intenties van hun nieuwe woongebied kunnen dit verschijnsel niet pareren.

De instroom van ‘gelukszoekers’ in Nederland is gedurende de laatste jaren gegroeid van twintig- naar bijna vijftigduizend per jaar. Dit voorziet het einde van de verzorgingsstaat. Volgens dr. Jan van de Beek, in UvA-rapport Grenzeloze Verzorgingsstaat (2023) en Migratiemagneet Nederland (2024), bedragen de gemiddelde kosten per asielzoeker – vanaf instroom tot remigratie of overlijden – ongeveer € 800.000 per persoon. Dat betekent bij gelijkblijvend beleid een kostengroei van € 40 miljard per jaar. Dit bedrag gaat richting 10% van de Rijksbegroting. Met een gelijktijdige afbraak van de industriële productie vanwege de gevolgen van de Covid-crisis, oorlogshitserij en het energie-, klimaat- en stikstofbeleid, hoeft men geen rekenwonder te zijn om in te zien dat dit niet anders dan een desastreus einde kan hebben. Een verzorgingsstaat is niet te combineren met open grenzen. Dit beleid is dan ook doelbewust destructief. Net zoals dat het geval is bij de andere hierboven genoemde kwesties.

Wie het echter waagt om het inburgeringsbeleid ten behoeve van asielzoekers als ‘omvolking’ te benoemen, wordt steevast weggezet als fascist, racist, extreemrechts, islamofoob en uiteraard complotdenker. Aan alle gecontroleerde mediapraattafels schuiven de bekende gasten aan om ieder verzet tegen het asielbeleid af te schilderen als uiterst verwerpelijk. Zij proberen aldus het gewenste narratief er te blijven inhameren, bij een steeds lastiger te overtuigen publiek.

Marjolein Faber werd als verantwoordelijk minister op het gebied van migratie, halverwege 2024 tijdens een hoorzitting van de Tweede Kamer gedwongen om volledig afstand te nemen van de term ‘omvolking’. Er ontstond enige reuring. De omvolkingstheorie is volgens de AIVD een racistische complottheorie; het zou draaien om het idee dat door een bewuste strategie van een elite, immigranten en mensen van kleur de ‘witte’ westerse cultuur verdringen. De AIVD noemt dit een “feitelijk onjuiste complottheorie”.

Gegeven de hierboven genoemde perikelen met Marjolein Faber wordt het ‘omvolking’-woord zo rücksichtslos aangevallen omdat het schijngevecht daarover een prachtige afleiding is geworden om de hierboven genoemde werkelijke maatschappelijke fenomenen niet als probleem te hoeven onderkennen. Omvolking ontstaat in alle gebieden met een onbeperkte instroom van migranten en is dus een onomstotelijk vaststaand feit, maar wie daar de aandacht op vestigt, kan rekenen op hoon, ad hominem (persoonlijke) aanvallen en scheldkannonades.

In de woordenstrijd over het begrip omvolking wordt het gebruik ervan gedurende de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw bij ons buurland Duitsland bedoeld. Het werd toen germanisering genoemd. Het huidige omvolkingsproces zal uiteraard precies het omgekeerde resultaat teweegbrengen. We zouden het dus ook de-germanisering kunnen noemen. Het is vergelijkbaar, want indien dit beleid lang genoeg wordt volgehouden, is het resultaat op termijn onvermijdelijk een langzame verdwijning van de bestaande Europese culturen en oorspronkelijke gewoontes van de bevolking. De grote steden in West-Europa worden inmiddels al voor ongeveer de helft bevolkt door allochtonen, en deze trend zet zich voort. Het verschil in TFR tussen autochtonen en allochtonen verscherpt deze ontwikkeling. Omvolking is dus een feit, en op basis van CBS-data te staven.

Het voorgaande overziend, kan worden geconcludeerd dat het huidige migratiebeleid de meest sublieme vorm is van de toepassing van het verdeel-en-heersprincipe, ten behoeve van de ultieme macht van de ‘elite’.