Nederlandse fruittelers worden door de EU om ideologische redenen weggejaagd

De momenteel toegelaten bestrijdingsmiddelen zijn eigenlijk al zeer milieuvriendelijk in vergelijking met de middelen die in de jaren zestig werden gebruikt. Alle milieubelastende middelen zijn allang uit het bestrijdingspakket verwijderd. De overheid wil echter overgaan op nieuwe ‘groene’ middelen, waarvan het resultaat nog erg onzeker is. De EU wacht niet met het voorhanden komen van die alternatieven, maar haalt wel reeds resoluut de pen door allerlei tot nu toe toegestane middelen. De telers kunnen echter geen vijf tot tien jaar wachten op die ‘groenere’ middelen, en hebben ook nog geen idee over de effectiviteit daarvan.

Het verbieden van die bestrijdingsmiddelen door de EU vloeit voort uit de wens om mens, dier en milieu te beschermen, zoals vastgelegd in de Europese milieurichtlijnen. Het EU-middelenbeleid is echter geïnspireerd door ideeën over duurzaamheid die bekend zijn geworden door Agenda 2030. De maatstaf wordt dus ideologisch bepaald. Of een middel het milieu zal vervuilen, kan men nooit op een objectieve manier meten. Het gaat erom wat de inspectie als milieuvervuilend beschouwt, en de instanties die zich bezighouden met het milieu zijn geneigd om bestrijdingsmiddelen in principe als schadelijke stoffen te zien. De beoogde verduurzaming heeft niets met een beter milieu te maken, want politieke ideologie voert de boventoon.

De voedselproductie kan niet zonder de chemische bestrijdingsmiddelen die tot op heden zijn ontwikkeld en gebruikt. De ‘groene’ middelen die er nog niet zijn, zullen voor voedselonzekerheid zorgen. Veel tuinbouwbedrijven zullen ermee stoppen, omdat intussen de fruitteelt in een gokkast is veranderd. De EU zal meer moeten gaan importeren uit landen buiten de EU, die bestrijdingsmiddelen gebruiken die hier al tientallen jaren verboden zijn. De milieuwinst van de EU-lidstaten zal dus miniem zijn. De beschikbaarheid van veilig voedsel zal verminderen en de voedselprijzen zullen nog meer omhoog gaan. Mensen zullen daardoor minder groenten en fruit kopen, waardoor de gezondheidszorg op hogere kosten zal worden gejaagd. Niemand heeft voordeel van dit absurd strenge EU-beleid.

De toestand die is ontstaan en de stemming die dit onder de Nederlandse fruittelers heeft opgeleverd, zijn het best te begrijpen aan de hand van een aantal concrete gevallen. In het geval van mijzelf, als teler van peren, veroorzaakt het wegvallen van insecticiden als Vertimec en Movento/Batavia veel onzekerheid. Er zijn wel alternatieven bijgekomen, zoals Siltac en Surround, dat op mechanische wijze plaaginsecten doodt, maar het ‘zware geschut’ mag niet meer worden gebruikt. Een zware perenbladvlo-infectie zorgt voor zwarte vlekken op de peren, die daardoor drastisch in waarde verminderen, waardoor de teelt economisch niet meer lonend is.

“Ik ben er klaar mee, ik voel me klemgezet.” Zo ervaart een fruitteler uit Zwaagdijk-Oost het fruitvak dat hij tientallen jaren lang heeft uitgeoefend. Door het verbieden van bestrijdingsmiddelen die vroeger tot het normale middelenpakket behoorden, voelt het fruitvak fragiel en onzeker aan. Daarnaast heeft hij te maken met de negatieve houding van politiek, gemeenten en medeburgers. De klachten van ontevredenen hebben geleid tot het instellen van een spuitvrije zone van vijftig meter, die geldt vanaf een agrarisch perceel tot een aangrenzend woonhuis. Het is een eis die het toch al zo magere verdienmodel van het fruitbedrijf definitief in de afvalbak werpt. Ook de milieu-ideologieën die de Postcodeloterij, Greenpeace en de reguliere media uitdragen, maken mensen ten onrechte bang voor hun gezondheid.

Tweemaal is deze fruitteler geconfronteerd geweest met een politie-inval. Bij de laatste inval, die plaatsvond tijdens het oogsten, kwamen in totaal zeven zwarte wagens en politieauto’s het erf oprijden. 22 man stapten uit. Een agent ging vragen stellen en maakte de teler duidelijk tot in de kleinste details op de hoogte te zijn van zijn gehele bedrijfssituatie. De agent wist zelfs exact te vertellen – op basis van bsn en auto-kentekens – wanneer de fruitplukkers die voor hem werkten de grens over waren gegaan. Hij en zijn vrouw werden als misdadigers behandeld en voelden zich vernederd. Pas de dag erna realiseerden zij zich wat er was gebeurd. Het echtpaar moest uiteindelijk nog negen maanden wachten op het rapport, waaruit bleek dat men niets wat tegen de regels inging had gevonden.

Chris Beerepoot, die een fruitbedrijf heeft aan de Zwaagdijk, vertelde ook een bedrijfsinval te hebben meegemaakt. Twee jaar terug verscheen er ineens een overvloedige hoeveelheid agenten en controleurs op zijn erf, die hem uiterst gedetailleerde vragen stelden over loonadministratie, milieu en zijn medewerkers. Een agent bleef hem continu op een meter afstand volgen. Bij toiletbezoek bleef deze agent voor de deur staan wachten. Zijn mobieltje moest hij inleveren. De agent zei dat hij – uitgezonderd de slaapkamer – overal mocht komen. Een tolk checkte de medewerkers op hun nationaliteit. Een andere inspecteur ontfermde zich over de machines. Op alle machines diende een keurmerk te zitten, zoals op zijn heftruck, maar ook op zijn zitmaaier. Verlengsnoeren moesten een sticker bevatten waaraan men kon zien dat ze waren goedgekeurd. De vele en gedetailleerde vragen van de agenten ervaarde Chris als zeer intimiderend.