Karel van Wolferen
Op het internet is een nieuwsverduistering gaande met betrekking tot de belangrijkste ontwikkelingen die een naderend einde beloven aan bedrog verspreidende machten, wier greep op de wereld sinds september 2020 de in Gezond Verstand behandelde onderwerpen verschafte. Details van een reële geopolitieke revolutie dringen slechts op schaarse wijze tot geïnteresseerden door, ook bij de alternatieve media. Blokkades van velerlei variatie houden het tegen: wat ons op school met geschiedenisles is onderwezen; naoorlogse trans-Atlantische relaties, met notities over het ‘vrije Westen’; stuiptrekkingen van de NAVO; door de EU-Commissie gedicteerde censuur; vaste principes van linkse grachtengordelactivisten; de economische zekerheden van het globalisme en, niet in het minst, de niet-aflatende anti-Trumppropaganda van de Democratische Partij in de VS. De Amerikaanse president in eigen persoon mag men wel benoemen als de centrale blokkade. Hij is zonder meer de gangmaker van de reële revolutie, maar in de oren van degenen die hem haten slaat hij onevenwichtige wartaal uit. Een Democratische Partijhervormer die de ‘midterm’-verkiezingen in de komende herfst in het vizier heeft, klaagde er onlangs over dat de partij alleen nog maar het Trump Derangement Syndrome (TDS) als politiek principe hanteert. Het TDS groeit exponentieel nadat Trump iets onderneemt, zoals de aanval op Iran.
Toch wordt op het hoogste niveau van wereldleiders erkend dat we met een revolutie te maken hebben. De Canadese premier Mark Carney liet dat zien op de meest recente bijeenkomst van het World Economic Forum in februari van dit jaar. Hij had het over een door Trump ontstane werkelijke, finale breuk tussen twee vormen van wereldorde. Maar nadat hij verklaarde dat de oude orde niet meer terugkomt, spoorde hij de kleinere naties toch aan om samen met hem op het spoor van de globalisten door te gaan. Daar spendeert hij in recente weken veel energie aan, waarbij zijn propaganda-apparaat laat weten dat hij al voor het ontbijt met de rest van de wereldleiders telefoneert, nieuws dat via YouTubevideo’s het brede publiek bereikt.
Carney is de meest geschikte figuur, symbolisch en wat daadkracht betreft, om dit introductieverhaal mee voort te zetten. U heeft eerder op deze bladzijden al gelezen hoe hij, als vertegenwoordiger van de centrale bankiers, een hoofdrol vervulde bij het misdaadsyndicaat dat in 2020 begon met de uitvoering van de mondiale machtsgreep. U heeft eerder ook al kunnen lezen hoe hij een verwoed activist is ter bevordering van het behoud van het Britse imperium in de vorm van onder meer de City of Londons financiële macht. Hij kan dus gezien worden als de verpersoonlijking van de tegenstand tegen wat Donald Trump met zijn reële revolutie hoopt te bereiken: het afbreken van de relaties met supranationale instellingen die zich achter de machtsgreep hadden geschaard, en het breken met de macht van de overblijfselen van het Britse imperium. Met het eerste is hij al geslaagd, want wat dit heeft opgeleverd is inmiddels onomkeerbaar geworden. Het tweede is een lopende onderneming waar Gezond Verstand veel aandacht aan besteedt.
De verhulde aspecten van het voortgezette Britse imperium die afwijken van het naoorlogse cliché van een Amerikaans-Brits schouder aan schouder gezamenlijk optrekken – waarvoor Koning Charles III onlangs een staande ovatie ontving van de afgevaardigden in het Amerikaanse Congres – gaan over details die een ontelbaar aantal Gezond Verstand-nummers nodig hebben om te vermelden. We doen het dus maar stukje bij beetje.
De artikelen in dit nummer over de Fabian Society en het Tavistock Institute beschrijven de door Britse wereldveroveraars gestichte instellingen om hun langetermijndoelstellingen te bereiken. Die langetermijndoelstellingen lagen in het verlengde van oude doelstellingen die al bereikt waren. In de jaren twintig van de vorige eeuw was het Britse Rijk het grootste imperium in de geschiedenis, met controle over ongeveer een kwart van de planeet waarover men zei dat “de zon nooit onderging”. Voor de Fabians, die hun society al in 1884 vormden was dit niet genoeg. Zij verlangden de totstandkoming van een soort socialistische wereldoverheersing waarbij elk bewoonbaar stukje grond onder Britse controle zou vallen. Allerhande bestaande organisaties onder hun beheer en nieuwgevormde instituties werkten daar met verschillende snelheden aan mee.
Het Tavistock-instituut was geworteld in het oorspronkelijke in 1913 opgezette Wellington House, een operatie om de publieke opinie ten gunste van een oorlog tegen Duitsland te verwezenlijken, gefinancierd door de Britse monarchie, de Rockefellers en Rothschild. We hoeven u nauwelijks aan het geopolitieke gewicht van de Eerste Wereldoorlog te herinneren. Maar Wellington House deed nog veel meer, zoals het vervoeren van de in Zwitserse ballingschap verkerende Lenin in een vergrendelde trein via het noordelijke Zweden naar de Russische hoofdstad (toen Petrograd). Het Britse MI6 had in 1917 Leon Trotski in handen, en maakte van hem een geheim agent (en later Britse spion) om met Lenin de bolsjewistische revolutie te doen slagen.
- Het artikel gaat hieronder verder -
De Gift Card is een leuke manier om Gezond Verstand een kwartaal of een jaar lang cadeau doen. De Gift Card is digitaal verkrijgbaar én als pasje met daarop een unieke code + een feestelijke cadeau-enveloppe.
Abonnees krijgen 15% korting!
Gezond Verstand 6x cadeau doen
Op papier én digitaal
Gezond Verstand 24x cadeau doen
Op papier én digitaal
Bij het lezen over de Fabians en Tavistock stuit men steeds op dezelfde namen, in dezelfde samenwerkende instituties – zoals bijvoorbeeld het LSE (London School of Economics), en de befaamde Cecil Rhodes die op de omslag staat afgebeeld.
Wellington House was ook in staat om de Amerikaanse president Wilson tot wetgeving te doen besluiten die een einde maakte aan de regels waarbij Amerika welvarend was geworden, een economische ontwikkelingsaanpak die ook door Rusland, het Duitsland onder Bismarck en het moderne Japan was geadopteerd.
Later was dit aanvankelijk Britse initiatief doorslaggevend voor de theoretische staat-marktverhouding. Daarbij werd de staat, met economische ontwikkelingsmiddelen als tarieven en beschermingsregels van eigen ondernemingen, ondergeschikt gemaakt aan de verondersteld heilige werking van de Markt met een hoofdletter. Wat Tavistock predikte mondde in de naoorlogse twintigste eeuw uit in het voor de Amerikaanse welvaart nadelige NAFTA, GATT en WTO.
Ik heb met eigen ogen gezien hoe neoliberalistische Marktverering een kolossale ravage in ontwikkelingslanden kan teweegbrengen. Toen ik in het begin van 1962 voor het eerst in de Filipijnen verbleef was dat land, gebruikmakend van tarieven en importsubstitutie-industrialisatie, het meest welvarende ontwikkelingsland van tropisch Azië. Maar de overheid stond onder Amerikaanse druk om regels te gaan voorschrijven waarbij het de grenzen moest openen voor interactie met internationale markten. Dat veroorzaakte een verpaupering die ik in de loop van de jaren zestig kon zien toenemen, en die tot op nu voortduurt. Economische bescherming kan welvaart stimuleren. Neoliberale Marktverering levert multimiljardairs op.
Fabians en Tavistock staan aan de wieg van de in 2020 begonnen poging om een technocratische werelddictatuur te vestigen. Het plan is verijdeld vanwege Rusland en China die vriendschap sloten en zich samen met de BRICS-landen afzonderden van wat, door invloed van bovengenoemde Britse instanties, in het in geestelijk en maatschappelijk opzicht gecorrumpeerde Westen was veranderd. Ook de verloedering van westerse maatschappelijke tradities – denk: woke – waren een voornaam onderdeel van het Tavistock-programma. Het is een programma dat makkelijk herkenbaar is als ‘links’, hervormingsgezind links. Het is de kern van wat de Amerikaanse Democratische Partij is gaan nastreven, wat ook de scheldpartijen aan het adres van Donald Trump heeft geproduceerd. Jammer genoeg heeft dat ook invloed gehad op veronderstelde bondgenoten in de analyse van wat overheden die hun soevereiniteit hebben ingeruild voor gehoorzaamheid aan supranationale instanties, hun burgers aandoen.
De Andere Krant van 16 mei jl. is er een droevig voorbeeld van. Het is een themanummer gewijd aan wat het ‘een wankelende wereldorde’ noemt. En het is gevuld met links gewauwel, met als enige uitzondering een artikel aan het eind waarin een paar informanten worden geciteerd die op het internet schrijven over het revolutionaire beleid van Trump tegen het Britse imperium.
Wat in die “wankelende wereldorde” niet aan bod komt is wat zich werkelijk op geopolitiek gebied heeft ontwikkeld. Hetzelfde geldt voor de meeste YouTubevideo’s van niet-reguliere nieuwsbrengers. Met betrekking tot Trumps bezoek aan China blinken deze voornamelijk uit in schampere opmerkingen over de schamele resultaten van zijn bezoek. Is dat terecht? Onze getrainde schrijvers gaan ervan uit dat betrouwbare verslaggeving van zaken die niet voor je neus gebeuren, alleen maar mogelijk is door uiterste aandacht voor de kleinste details die je op afstand, afkomstig van soms onverwachte informanten, kan meenemen in het beeld dat je van een onderwerp aan het vormen bent. Voordat Trump in China arriveerde had een Chinese commentator middels een videokanaal verteld dat een dochter van Xi Jinping die aan de Harvard-universiteit studeerde, aanwezig zou zijn tijdens het bezoek, en op de tweede dag bij een intiemer gesprek als tolk zou optreden. Op de tweede dag vond inderdaad in Xi Jinpings privétuinhuis een bijzondere ontmoeting plaats tussen Xi Jinping, Trump en de dochter, die niet op het officiële programma stond. Een gelegenheid voor een diepgaand gesprek onder echt vier ogen waarbij beide wereldleiders het achterste van hun tong konden laten zien. Het deed denken aan Poetin en Trump in Anchorage, gezamenlijk in een limousine zonder pottenkijkers.
Het kweken van wederzijds vertrouwen is een specialiteit van zowel Poetin als Xi Jinping. Beiden zijn zich bewust van waarmee de Britten bezig zijn om hun imperiale macht te doen voortbestaan en versterken. Wat Rusland betreft heeft het Verenigd Koninkrijk laten zien hoe het in de Oekraïense oorlog kan interveniëren. Het nieuwste verloop daarvan wordt in dit nummer beschreven. Het hoofd van de Britse Royal Navy, generaal Sir Gwyn Jenkins, heeft een “verzameling van geallieerde vloten” opgericht met de expliciete bedoeling om Ruslands invloed in het Noordpoolgebied en de Oostzee in te dammen. Nederland doet ook mee. Het lijkt vooral te gaan om controle over de Arctische toegangspoort van Rusland tot de Atlantische Oceaan.
Voor China gaan Britse interventies terug tot de beruchte opiumoorlogen. Verder speelden Britse kanonneerboten van de Royal Navy en de East India Company een doorslaggevende rol bij zowel het aanwakkeren als het onderdrukken van grote Chinese opstanden in de negentiende en begin twintigste eeuw. Ze sloegen het verzet tegen buitenlandse mogendheden neer tijdens de Bokseropstand. In een meer recent verleden was het de met de Britten samenwerkende Kissinger die zich onder meer met binnenlandse Chinese politiek aangaande geboortebeperking bemoeide.
Kort na het samenzijn met Trump bracht Poetin een bezoek aan Xi Jinpings tuin. Vanwege de onverwachts tot stand gekomen hechte vriendschap van die twee staatslieden kon de volledige mondiale machtsgreep van 2020 geen doorgang vinden. Genoemde twee ontmoetingen in midden mei lijken de belangrijkste recente geopolitieke gebeurtenissen te zijn geweest binnen de wankelende wereldorde.
– einde artikel –
Volg ons op social media
Kijk en beluister Gezond Verstand via
Gerelateerde berichten
