Bernard Zevenhuizen
Met verdragen en verordeningen legt de EU aan burgers sancties op die nog venijniger zijn dan het isoleren en onschadelijk maken van dissidenten zoals in de Sovjet-Unie met Solzjenitsyn en in Tsjechoslowakije met Charta 77 gebeurde. Met als grondslag artikel 215 van het Verdrag betreffende de werking van de EU en artikel 29 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, legt de Europese Raad sancties op aan kritische journalisten en analisten, zoals bevriezing van bankrekeningen en tegoeden en uitreisverboden. Dit zonder enige aanklacht aangifte of strafrechtelijke veroordeling. Het doen van uitingen die afwijken van de heersende voorgeschreven werkelijkheid is al genoeg. Specifiek met betrekking tot Rusland en de Russische speciale militaire operatie in Oekraïne zijn twee Verordeningen betreffende beperkende maatregelen vastgesteld, naar aanleiding van ‘de destabiliserende activiteiten van Rusland’ Verordening 2024/2642 van de Raad van 8 oktober 2024, aangevuld met Verordening 2025/2568 van 15 december 2025. Tientallen mensen met kritische stemmen zijn op basis hiervan al geruïneerd.
Jacques Baud, een vermaarde gepensioneerde kolonel en inlichtingenanalist van de Zwitserse veiligheidsdienst die in Brussel woont, is als slachtoffer hiervan wereldwijd onder de aandacht gebracht. Hij bekleedde hoge functies bij de Verenigde Naties, de Afrikaanse Unie en de NAVO, en schreef Encyclopédie du renseignement et des services secrets (1998) en Encyclopédie des terrorismes et violences politiques (2003), die door geheime diensten nog steeds als standaardwerken beschouwd worden. In de afgelopen decennia begon hij kritische vragen te stellen over de betrokkenheid van Bin Laden bij de 9/11 aanslagen, en vroeg hij zich af of Aleksej Navalny misschien niet door de Russische geheime dienst maar door de maffia was vergiftigd. Hij publiceerde het boek ‘Putin – Game Master?’, waarin hij uitlegde dat Poetin Oekraïne niet wil veroveren maar demilitariseren. De EU-Commissie meent dergelijke constateringen niet te kunnen toestaan. Hij werd dan ook met beschuldigingen van verspreiding van pro-Russische propaganda en complottheorieën over de oorlog in Oekraïne belasterd.
Baud zelf beklemtoont dat hij voor zijn boeken uitsluitend westerse en Oekraïense bronnen gebruikt, om te voorkomen van Russische propaganda beschuldigd te worden. Desalniettemin zijn de bankrekeningen van Baud geblokkeerd en heeft hij geen inkomsten meer. De opbrengst van zijn boeken mag door de uitgever niet aan hem overgemaakt worden. Tevens mag hij de binnengrenzen van de EU niet passeren en zit hij opgesloten in België. Hij overleeft door voedselhulp van vrienden en sympathisanten. Voor consulaire diensten zoals een visum is hij op de Zwitserse ambassade in Den Haag aangewezen, omdat de ambassade in Brussel daar niet voor is uitgerust, maar hij mag niet naar Den Haag afreizen. Een terugkeer naar Zwitserland zit er dus voor deze Zwitserse staatsburger niet in. Hij kan bij de nationale rechter of het Europese Hof wellicht procedures aanspannen, maar al sinds 2022 heeft het Europese Hof deze sancties in principe gelegitimeerd en ze slechts marginaal getoetst.
Nog een voorbeeld van een slachtoffer van de EU-sancties is Hüseyin Doğru, een Duitse journalist van Turkse afkomst en oprichter van Red.media. Na een lastercampagne van Duitse media, ‘journalisten’ en ngo’s, waarvan sommige relaties onderhouden met de Duitse en Israëlische staat, troffen in mei vorig jaar de arbitraire strafmaatregelen van de EU-Commissie ook hem. Hij heeft geen enkele bron van inkomsten meer en kan zijn pasgeboren tweelingbaby’s niet voeden. Zijn echtgenote is medeslachtoffer. Op 1 september vorig jaar weigerde de Europese Raad het verzoek van zijn advocaat om de hem opgelegde sancties te heroverwegen. Doğru heeft deze brief openbaar gemaakt, tegen het EU-verbod in om met dit ‘bewijs’ in de openbaarheid te treden. Op 27 oktober vorig jaar heeft hij via X laten weten dat het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken hem zijn status als journalist heeft afgenomen, en hem beschouwt als een figuur die disinformatie verspreidt, waarna Doğru verklaarde dat democratie niet langer bestaat wanneer de staat over de status van journalisten mag beschikken.
Nog meer inwoners van de EU zijn gesanctioneerd, zoals de Duitse staatsburgers Alina Lipp en Thomas Röper, die beiden in Rusland wonen. De sanctielijst van 15 december jl. bevat ongeveer zeventig natuurlijke personen. Dat zijn voor het merendeel Russen, voor wie mensenrechten kennelijk per definitie niet gelden.
De opgelegde sancties zijn volgens de EU-Commissie nodig als instrument om conflicten te voorkomen en te reageren op nieuwe of bestaande crises, naast het doel om vrede, democratie, eerbiediging van de rechtsstaat, mensenrechten en internationaal recht te bevorderen. De EU ziet deze strafmaatregelen niet als straf maar als maatregelen bedoeld om een verandering teweeg te brengen in het beleid of het gedrag van degenen tegen wie ze zijn gericht. Dat alles met het oog op de bevordering van de doelstellingen van het gemeenschappelijk buitenlandse en veiligheidsbeleid van de EU.
Dat het geen strafmaatregel zou zijn is wrede ironie. De bestaanszekerheid en de mogelijkheid om vrij te reizen worden zonder enige veroordeling voor een onbepaalde tijd afgenomen. Baud zelf gaf aan dat men nog beter in de gevangenis kan zitten want dan wordt je tenminste nog gevoed. Vanzelfsprekend worden vrijheid van meningsuiting en ongecensureerde journalistiek met deze initiatieven van de EU-Commissie vermorzeld.
Hoe de sanctielijsten tot stand komen is raadselachtig. Wel is bekend dat ze als een soort hamerstuk door de ministers van Buitenlandse Zaken goedgekeurd worden. Wellicht op basis van lijsten die door Oekraïne dan wel westerse geheime diensten worden aangeleverd.
De reguliere media zwijgen als het graf over deze Kafkaëske sloop van de rechtsstaat. De EU zet in op preventieve werking, waarbij door angst publieke figuren en instanties de mond worden gesnoerd. De sancties zijn een wapen om kritische burgers en journalisten buiten de normen van de rechtsstaat te plaatsen. De tot nu toe gesanctioneerden zijn een proefballon. Nu pakt de EU-Commissie hen aan, en voor je het weet zit iedereen in de virtuele gevangenis van ontzegging van inkomstenbronnen, geblokkeerde bankrekeningen en reisbeperkingen die niet meemarcheert op het ritme van de voorgeschreven werkelijkheid.
In functionerende rechtstaten zijn personen onschuldig tot het tegendeel bewezen is en een rechter na een eerlijk strafproces formeel een schuldigverklaring uitspreekt. Bewijs en verdediging staan daarbij centraal. De EU-Commissie heeft zichzelf een monopolie op de waarheid toegemeten, en voert een strijd tegen zogenaamde desinformatie. Scheiding der machten bestaat niet op het hoogste EU-niveau. De Europese Raad is rechter en beul tegelijk.
Een functionerende rechtsstaat zoals die zich sinds Montesquieu en zijn formule van de scheiding der machten heeft ontwikkeld, heeft als doel de burgers tegen machtsmisbruik van de overheid te beschermen. Vanwege de op de persoon gerichte EU-sancties geldt dit niet meer voor burgers van de EU-lidstaten.
De slachtoffers die melding maken van een gekooide situatie kan men vergelijken met de gekooide kanaries die mijnwerkers meenemen in een kolenmijn als vroegtijdig alarmsignaal. Maar om deze fundamentele wantoestand in de gemeenschap van EU-lidstaten aan te pakken, hebben we bevolkingen nodig die zich massaal en eendrachtig als zwermen spreeuwen verzetten. Niet de critici en de bevolking horen in een kooi, maar de supranationale overheid.
– einde artikel –
Je las een Premium artikel uit Gezond Verstand
Volg ons op social media
Kijk en beluister Gezond Verstand via
Gerelateerde berichten
