Sander Boon
De aard van een gezond economisch stelsel staat niet in dienst van enkelen, maar van de welvaart van de gehele bevolking. Dit organisatieprincipe is in de afgelopen twee eeuwen onder invloed van de Britse imperiale overheersing – en gesteund door de bijzondere status van de City of London – verbasterd. Geld verdienen met geld, het opstapelen van schulden en daarmee de financialisering van de mondiale economie, zijn de norm geworden. Het staat aan de basis van een trans-Atlantische technocratie die is losgezongen van de eigen bevolking en heeft geleid tot uitgeholde soevereiniteit van staten, mondiale economische onbalansen, een groeiende kloof tussen arm en rijk en de-industrialisering van de Amerikaanse economie.
Dit inherent corrumperende model is geëxporteerd naar gebieden die zijn ingelijfd door middel van omkoping, dwang of verovering. Het heeft een opzichtig politiek moreel stempel gekregen in de vorm van een rules based order. Financiële instellingen in dit systeem – denk aan banken, verzekeraars, vermogensbeheerders en pensioenfondsen – maken gebruik van een infrastructuur die niet op voorhand is bedacht, maar in de loop der tijden is geëvolueerd. Verzekeraars – zoals de invloedrijke Lloyd’s of London – spelen hierbij een cruciale rol. De onzekerheden die ontstaan door een veranderende organisatie van de economie en de eruit voortkomende conflicten, worden letterlijk voorzien van zekerheden. Deze zekerheden creëren voor een relatief kleine elite de hierin ingebedde prikkels om macht te kunnen blijven uitoefenen en geld te verdienen over de rug van anderen. De risico’s zijn afgedekt, waardoor het systeem zichzelf in stand houdt. Mits de leningen worden afgelost of voorzien van nieuwe zekerheden.
Zo ook in het conflict met Oekraïne. De proxy-oorlog tussen de NAVO en Rusland in Oekraïne was bij aanvang een schoolvoorbeeld van een investeringsvraagstuk. De politieke clan rondom de neocons: de Clintons, Obama en Biden – gesouffleerd door elementen in de Deep State – dacht Oekraïne vlot in de eigen invloedssfeer te kunnen trekken en tegelijkertijd Rusland militair en economisch ernstig te kunnen verzwakken – of Poetin zelfs te kunnen verwijderen van het politieke toneel. Met als ingecalculeerd effect een economische expansie van de westers gedomineerde rules based order. Oorlogsleningen konden daarmee worden terugverdiend en banken en verzekeraars gered. Het liep echter anders.
De herverkiezing van Donald Trump stak een spaak in de financialisering van het oorlogswiel. De NSS- en FSOC-rapporten markeren een radicale en definitieve verschuiving in de Amerikaanse buitenlandpolitiek. Ze vormen niet alleen een coherente visie, maar consolideren een breuk met de VS als unipolaire macht die waakt over de westerse regulerings-zware aanpak en het globalisme van voorgaande administraties. De rapporten plaatsen ‘America First’ centraal, met een transactionele buitenlandse politiek en een binnenlandse focus op groei door deregulering – een paradigmaverschuiving die de MAGA-agenda volledig uitrolt en verstrekkende gevolgen heeft voor de VS, Europa en de wereldorde.
De 2025 NSS zette als eerste de toon, met een scherpe geopolitieke strategie die breekt met decennia van transnationale samenwerking. Waar eerdere NSS-documenten, zoals die van Biden in 2022, allianties en collectieve veiligheid benadrukten, presenteert dit rapport een transactionele benadering: bondgenoten moeten betalen voor bescherming, via hogere defensie-uitgaven of afstemming met Amerikaanse belangen. Tarieven worden expliciet als gereedschap van buitenlands beleid gepositioneerd en er wordt een ‘Trump-versie’ van de Monroedoctrine geïntroduceerd die prioriteit toekent aan de westerse hemisfeer – Noord- en Zuid-Amerika.
Bijzonder confronterend is de kritiek op Europa. De EU wordt afgeschilderd als een bureaucratische moloch die nationale soevereiniteit ondermijnt door overregulering, massamigratie en censuur, wat leidt tot het “wegvagen van beschaving”. Het document spoort Europese landen aan tot “onbeschaamde viering van het nationale karakter” en dreigt impliciet met inmenging om patriottistische bewegingen te steunen. Deze ideologische draai – van coöperatie naar conflict en protectionisme – markeert een definitieve breuk met het systeem volgend op de Tweede Wereldoorlog. Het positioneert economische vitaliteit als de kern van nationale veiligheid.
Als klap op de vuurpijl volgde het FSOC Annual Report 2025, dat deze buitenlandse assertiviteit naadloos vertaalt naar binnenlands beleid door financiële stabiliteit te herdefiniëren. Onder leiding van minister van Financiën Scott Bessent koppelt het rapport stabiliteit expliciet aan reële economische groei en economische veiligheid – een novum ten opzichte van eerdere edities, die primair financiële risico’s uit wilden bannen via strenge regulering en overheidsondersteuning.
Nu wordt de opeenstapeling van post-2008-regels bekritiseerd als een ‘undue burden’ die groei remt, en pleit het rapport voor deregulering, waardoor banken meer ruimte krijgen om krediet te verlenen aan het mkb en consumenten. Bovendien worden – buiten de traditionele bankensector om – crypto-assets en stablecoins actief ondersteund als parallel betaalsysteem. Financiële politiek wordt een verlengstuk van de NSS-visie op geopolitieke weerbaarheid.
Tezamen vormen genoemde rapporten een coherent MAGA-raamwerk: de NSS exporteert patriottisme naar het buitenland, terwijl het FSOC dit intern versterkt door de economie te bevrijden van bureaucratische ketens en te richten op Amerikaanse vooruitgang. Dit is geen geleidelijke aanpassing, maar een definitieve breuk met het interventionistische, globalistische model van voorgaande decennia. Het heeft grote implicaties. Voor de VS potentieel snellere groei en technologisch leiderschap, plus risico’s op instabiliteit. Voor Europa confronterende tarieven en een herziening van trans-Atlantische relaties. Mondiaal betekent het een fragmentatie van allianties, met meer focus op geopolitieke competitie – maar ook samenwerking – met China en Rusland.
De twee documenten signaleren niet slechts een beleidswijziging, maar een volledige heroriëntatie van de Amerikaanse rol in de wereld. De paniek in de rest van de wereld is dan ook groot. Het vormt voor de trans-Atlantische elites een acuut gevaar, omdat financialisering het fundament was onder hun geopolitieke koers – oorlogsinvesteringen moeten worden terugverdiend. Dat verklaart dat ze er nu alles aan doen om de door Trump ingezette koers te saboteren, te beginnen bij de oorlog in Oekraïne. De speech van NAVO-baas Mark Rutte, waarin hij stelde dat Europa aan de vooravond staat van een oorlog zoals we die in twee generaties niet hebben gezien, was opmerkelijk, omdat het de VS als belangrijkste NAVO-bondgenoot zeer tegen de haren in streek.
Directeur van de Nationale Veiligheidsdienst Tulsi Gabbard liet het er niet bij zitten en reageerde op platform X dat de EU en de NAVO zich bedienen van oorlogshitserij. Nadat er mogelijk zicht was op een akkoord tussen de VS en Oekraïne over een vredesvoorstel dat aan Moskou kon worden voorgelegd, ontstond actieve sabotage. Vlak na het overleg in Trumps Mar-a-Lago volgde een – door Rusland onderschepte – drone-aanslag op een residentie van Poetin. Een actie waarvan de betrokkenheid van Oekraïne – ondanks de door Rusland aangeleverde bewijzen gepubliceerd in The Wall Street Journal – door CIA-influisteraars glashard werd ontkend. Het patroon is dat wanneer er vrede in zicht komt, deze spoorslags wordt gesaboteerd.
EU-voorzitter Ursula von der Leyen en de Duitse bondskanselier Friedrich Merz zijn de verpersoonlijking van deze actieve sabotagepolitiek. Een eerdere lening aan Oekraïne van € 47 miljard moest worden afgelost; in gebreke blijven zou tot financiële chaos hebben kunnen leiden. Von der Leyen en Merz – aangespoord door een aantal prominente Democraten uit de VS – pleitten ervoor dat terugbetaling zou worden gefinancierd met renteopbrengsten van de € 210 miljard bevroren (en nog te confisqueren) Russische deviezen bij Euroclear in België. Omdat hierover geen overeenstemming bestond binnen de EU, moest een andere oplossing worden gevonden. De op het nippertje georganiseerde EU-lening van € 90 miljard aan Oekraïne laat zien dat financiering van de oorlog voorrang heeft boven vrede; de strijd moet hoe dan ook doorgaan. De nieuwe geopolitieke koers van Trump brengt de institutionele corruptie naar de oppervlakte. Met als risico een georganiseerde valse-vlagoperatie door de bedreigde trans-Atlantische elite, en een daaruit resulterend groter conflict.
– einde artikel –
Je las een Premium artikel uit Gezond Verstand
Volg ons op social media
Kijk en beluister Gezond Verstand via
Gerelateerde berichten
