Levensbepalende schaduwmachten

Er bestaan machten die samenlevingen en beschaving kapot kunnen maken en op grote schaal roof op mensenlevens plegen, maar dat vrijwel onopgemerkt in duisternis doen. De omslag van dit eerste nummer in 2026 verbeeldt dit in heldere kleuren. Het betreft de verschrikkelijke aandoening waarmee iedereen die dit leest in zijn of haar nabije omgeving, familiekring, beste vrienden of eigen lichaam te maken heeft, of heeft gehad. In de officiële werkelijkheid zijn menslievende onderzoekers naarstig bezig om de oorzaken van kanker en de beste behandelingen ervoor te onderzoeken. In de echte werkelijkheid wordt zulk onderzoek geblokkeerd door via protocollen over de medische wereld uitgerolde medicijnvoorschriften, waardoor de ontwikkeling van relevante objectieve wetenschap grotendeels is gecorrumpeerd.

De schaduwmacht aan de basis van deze ontwikkeling begon zich rond de eeuwwisseling van de negentiende naar de twintigste eeuw af te tekenen en had als grondslag het Flexner Report, dat ironisch genoeg werd gepresenteerd als een doorbraak van wetenschappelijke nauwkeurigheid door de Rockefeller-stichting die het liet opstellen.

Op ervaring gebaseerde genezingsmethoden met in de natuur voorhanden zijnde stoffen werden afgezworen, wat de fundering vormde voor de met chemische stoffen werkende farmaceutische industrie, zoals u op pagina 28 uitgebreid kunt lezen.

Deze fortuinen opleverende farmamacht is de afgelopen vier en een half jaar ietwat uit de schaduw opgedoemd wegens de cruciale rol die het bij de verzonnen Covid-crisis speelde, met het door de overheid opgelegde verbod op werkende geneesmiddelen en met de verspreiding van levensgevaarlijke en de menselijke vruchtbaarheidsbeperkende frauduleuze ‘vaccinaties’. Maar als schaduwmacht blijft het vooral de westerse wereld bestoken met protocollen die de in de praktijk bewezen effectieve natuurlijke geneesmiddelen tegen kanker zeer actief tegenwerken of verbieden. De verslaggeving op bladzijden 25–27 laat daar geen enkele twijfel meer over bestaan.

Nog een andere schaduwmacht, de door de Rockefeller-dynastie uitgevonden filantropische stichtingen, was nodig voor de genoemde ontwikkelingen. In eerdere nummers van Gezond Verstand hebben wij aandacht besteed aan nog andere verzinsels afkomstig van dit netwerk van Rockefeller-stichtingen aangaande een klimaatramp voor de aarde als gevolg van menselijke uitstoot van CO₂, een gas dat in werkelijkheid onmisbaar is voor bomen- en plantengroei.

Menslievende, milieubeschermende en aan emancipatie van misdeelde minderheden toegewijde stichtingen leggen hun politiek gewicht in de schaal door middel van ngo’s. Tezamen is dit uitgegroeid tot een gigantische schaduwmacht die politieke partijen en gekozen volksvertegenwoordigers is gaan vervangen als schakels tussen de politiek bewuste burger en de overheid. In de publieke ruimte vormt deze schaduwmacht nauwelijks een onderwerp van discussie, en blijft dus voornamelijk in duisternis gehuld. Deze vorm van macht is effectiever dan traditionele politieke repressie. Veel mensen mogen in de gaten hebben dat een en ander niet klopt, maar kunnen niet precies aanwijzen waar de macht achter dit bedrog huist. Dat is wat de schaduwmacht zo machtig maakt. Het grijpt in tot in de haarvaten van de maatschappij en de mens, in lichaam en denken.

Politieke stromingen die losraken van hun oorspronkelijke grondbeginselen en doelstellingen kunnen een functie gaan vervullen die lijkt op dat van een schaduwmacht die tegenhoudt wat nadenkende mensen zouden moeten gaan zien als fundamentele veranderingen die vakkundige steun behoeven. De ruwweg aangeduide politieke stromingen ‘links’ en ‘rechts’ lijken wat levensovertuigingen betreft in recente jaren min of meer van plaats te hebben gewisseld. Het oorspronkelijke links, wat zich in de kern ooit bezighield met emancipatie en welzijn van maatschappelijk minderbedeelden, is een vergaarbak geworden van onder meer behartigers van de veronderstelde belangen van extreem seksueel andersgeaarden en degenen die wereldkundig willen maken dat ze ‘deugen’. Om dit fenomeen een naam te geven zal ik het ‘linksdom’ noemen.

Het linksdom is uitgegroeid tot een ontzagwekkende schaduwmacht. Het overheerst, zeker in Nederland, bij de reguliere dagbladen, tijdschriften en tv-programma’s. In Tweede Kamer-discussies bepaalt het ‘wat iedereen toch weet’. Het vormde de belangrijkste publieke steun voor wat de overheid voorschreef aan maatregelen om de veronderstelde Covid-crisis onder de knie te krijgen. Het ging mee met het onbespreekbaar maken van de vliegramp met de MH-17, die toch ‘duidelijk door een Russische raket was neergehaald’. Ik werd zelf door vroegere gelijkgezinden gemaand om niet tegen de zekerheden van die ‘misdaad’ in te gaan, al was het maar om de belangen van de nabestaanden te respecteren. Maar in 2020, het eerste Covid-jaar, waren de andersdenkenden, de zogenaamd ‘wakkeren’, voor het overgrote deel eveneens uit het linksdom afkomstig.

Daar zitten we nu mee, met dat linksdom, dat onwrikbaar vast lijkt te zitten aan wat in het bijzonder de ontwikkelingen betreft die tot stand kwamen dankzij de initiatieven van Donald Trump vanaf het begin van zijn tweede presidentschap, iets minder dan een jaar geleden. Voor het linksdom, in dit kader aangevoerd door Amerikaanse ‘liberals’ geleid door een Democratische Partij die haar liberaal-tolerante veren onder de Clintons, Obama en Biden heeft afgeschud, staat vast dat deze president onmogelijk ook maar het minste goed zou kunnen doen. Het is een instelling die in de VS het Trump Derangement Syndrome (TDS) wordt genoemd.

Dit nieuwe jaar begon, bijna onmiddellijk, op 3 januari, met een felle eruptie van dit syndroom wegens de ontvoering van Venezuela’s president Nicolás Maduro en zijn echtgenote door Amerikaanse troepen, wat een orkaan van video’s aan TDS-commentaar opleverde. Ook een noemenswaardig aantal commentatoren die eerder steun betuigden aan Trump en wat hij probeert te bewerkstelligen, worden in deze tornado meegevoerd. Uitleg over Trumps ‘imperialisme’ op het internet en in de sociale media doorkruist uitleg over Trumps piraterij met een heftigheid die we nog niet eerder hebben gezien. Daar niet aan meedoen bedreigt ook ons blad met reputatieschade.

De nieuwe twijfelaars aan Trumps geestelijke gezondheid weten niet dat Trump is verwikkeld in een gevecht met een schaduwmacht waarmee, in onze duiding, de Venezuela-ingreep te verklaren valt. De details van dit gevecht hebben wij in voorgaande nummers van Gezond Verstand zo goed als we konden aan u overgebracht. Het gaat om de strijd tegen een voornamelijk in het geheim opererende Britse macht met als twee belangrijkste componenten de semi-onafhankelijke Londense City, als centrum van financiële, geldscheppende en verzekeringsactiviteiten, en het geopolitiek wijdvertakte MI6-spionageapparaat. De ambities van dit gecombineerde geheime apparaat komen neer op voortzetting van het imperialistische Verenigd Koninkrijk, de meest invloedrijke koloniale macht in de wereldgeschiedenis. Wat de Amerikaanse president poogt te bereiken kan in wezen worden gezien als het winnen van een tweede onafhankelijkheidsoorlog. Trump heeft het steeds over het herwinnen van Amerikaanse soevereiniteit, en vicepresident Vance heeft ook Europese landen aangeraden om het belang van hun eigen soevereiniteit te gaan inzien.

Dit betekent ook dat Trump moet breken met de zogeheten rules based order van zijn voorgangers, een orde die feitelijk met wetten en regels de schaduwmachten beschermt. Daarom voert Trump operaties uit die buiten het internationaal recht gaan, want dat beschermt juist het misdaadsyndicaat.

Venezuela grenst aan het Caraïbische gebied waar via de Londense City banken zijn rondgestrooid die onderdeel zijn van een offshore banking-netwerk waar tussen $ 50 en 70 biljoen aan drugsgeld zonder enig toezicht in circuleert. Een slagader van een wereldomvattend misdaadsyndicaat. Een schaduwmacht van jewelste. Het bestaat uit een door de Londense City in de jaren vijftig tot zestig van de vorige eeuw begonnen raamwerk van belastingparadijsjes dat naar de kroondomeinen van het Britse Gemenebest werd gekopieerd. De fondsen die daarin circuleerden werden in dollars gedenomineerd die niet onder Amerikaanse controle vielen. Men mag dit Deep Finance noemen, een fenomeen dat op zijn beurt de Deep State financiert.

De in het geheim opererende en met elkaar samenwerkende Britse MI6 en Amerikaanse CIA zijn in de twintigste eeuw hun schaduwmacht van clandestiene operaties gaan betalen met drugshandelinkomsten. Dat was in de tijd rondom de Vietnam-oorlog het geval in Zuidoost-Azië met de Gouden Driehoek met het centrum in Laos, en dat is nu in veel uitgebreidere mate in het Caraïbische gebied het geval voor duistere operaties in Latijns-Amerika.

De Venezolaanse president Maduro wordt door Amerikaanse instanties officieel beticht van samenzwering om grootschalige drugshandel te plegen waarbij tonnen aan cocaïne in de VS terechtkomen, wat natuurlijk als destabiliserend voor de Amerikaanse samenleving kan worden gezien. Maar de werkelijke, veel grotere schade zal in de ogen van Trump de financiering zijn van Deep State-operaties die veel van zijn doelstellingen saboteren.

Deep Finance heeft de soevereiniteit van naties uitgehold, dictators gefinancierd, regeringen omgekocht en veroveringsoorlogen betaald. Het Britse imperium deed daar eertijds ervaring mee op met de beruchte opiumoorlogen in China.

We kunnen hier ook een link met de Oekraïense oorlog terugzien. Voor de politieke elite van een aantal EU-lidstaten en het leiderschap van de EU-Commissie mag deze oorlog niet worden beëindigd. De schaduwmacht is hier het financieringswiel van imperiale oorlogen. Sander Boon doet op bladzijde 23 de essentie daarvan uit de doeken. De proxy-oorlog in Oekraïne kan worden gezien als een schoolvoorbeeld van een investeringsvraagstuk. De activisten van de Deep State die de neoconservatieven, de Clintons, Obama en Biden souffleerden, dachten Oekraïne bij de eigen invloedssfeer te kunnen inlijven en Rusland te kunnen verzwakken, of Poetin van het politieke toneel te kunnen verwijderen. Daarmee konden oorlogsleningen worden terugverdiend en banken en verzekeraars worden gered.

De herverkiezing van Trump beëindigde dat scenario. Het onder zijn minister van Financiën, Scott Bessent, tot stand gekomen FSOC 2025-rapport, samen met het nieuwe National Security Strategy-document, breekt radicaal met de Brits-imperiale strategie van het uithollen van de soevereiniteit van natiestaten.

Trump kan de hand reiken aan medestanders Poetin en Xi Jinping in zijn strijd tegen het volslagen onoverzichtelijke offshore financiële stelsel onderhouden door de Londense City. Poetin en diverse van zijn economische adviseurs hebben vaak genoeg gewezen op dit inherent corrumperende financiële netwerk dat we hierboven Deep Finance hebben genoemd. Want het houdt het transnationale criminele netwerk dat bekend staat als Deep State in het zadel.

De zich bedreigd voelende krachten die zich tegen de strategie van Trump groeperen zullen hun posities echter met hand en tand verdedigen, iets wat met de moord en brand schreeuwende reguliere media al goed is te merken. 2026 gaat een spannend jaar worden.