Toenemend maatschappelijk inzicht ondermijnt vaccingeloof

In Italië en Zuid-Korea zijn grootschalige bevolkingsonderzoeken uitgevoerd onder in totaal meer dan 8,7 miljoen mensen waarbij Covid-geïnjecteerden werden vergeleken met ongeïnjecteerden. In beide landen is de uitkomst een duidelijk zichtbare toename van diverse kankersoorten in de Covid-geïnjecteerde groep. Tijdens een ander onderzoek is de opname van mRNA-genetisch materiaal in het genoom van een patiënt met stadium 4 blaaskanker geconstateerd. In weer een ander onderzoek is een fragment van een plasmide DNA, een vervuiling van het productieproces met E.coli-bacterieën om miljarden injecties te kunnen produceren, aangetroffen in de tumor van een vrouw. De conclusie kan worden getrokken dat zij door Pfizer-injecties turbokanker heeft gekregen. Verder wordt keer op keer aangetoond dat het p35-tumorsuppressorgen, dat celgroei remt en daarmee essentieel is bij het voorkomen van het ontstaan van kanker, uitgezet kan worden door de mRNA-injecties.

Tegelijk met het openbaren van de schadelijke gevolgen van de massaal toegepaste Covid-injecties worden door politici belangrijke initiatieven ontplooid om het geloof in vaccins bij de wortel aan te pakken. De Amerikaanse senator Rand Paul heeft een voorstel ingediend voor een wet die een einde kan gaan maken aan de vrijwaring van aansprakelijkheid voor vaccinfabrikanten. Sinds 1986, toen de National Childhood Vaccine Injury Act (NCVIA) is ingevoerd, geniet het vaccinkartel een voor velen onbegrijpelijke onschendbaarheid doordat de overheid hen heeft gevrijwaard van aansprakelijkheid. Die wet is destijds ingevoerd nadat vaccinfabrikanten dreigden te stoppen met de productie van vaccins die niet langer rendabel waren vanwege de gigantische schadevergoedingen geëist door mensen die ernstige bijwerkingen hadden opgelopen en door nabestaanden van mensen die overleden waren door de vaccins. Hierbij is een systeem ontstaan waarbij de overheid een kindervaccinatieprogramma samenstelt dat vaccinfabrikanten een enorme afzetmarkt garandeert waarbij zij vaccins kunnen ontwikkelen zonder zich te hoeven bekommeren over schadelijke gevolgen.

Mensen met opgelopen vaccinschade of nabestaanden dienden een schadevergoeding te eisen bij het ministerie van Volksgezondheid. Dus ook hier openbaart zich wederom het patroon van een overheid die de belangen van grote bedrijven behartigt en daarbij de bevolking ondergeschikt maakt. Als deze vrijwaring van aansprakelijkheid van vaccinfabrikanten bij wet teruggedraaid wordt, zal dat enorme financiële consequenties gaan hebben voor de fabrikanten, waardoor het vaccinkartel volledig kan imploderen. Het ministerie van Volksgezondheid, dat de aansprakelijkheid moet opvangen, staat tegenwoordig onder leiding van Robert Kennedy, wat weer bevestigt dat de juiste mensen op de juiste posities moeten zitten om broodnodige hervormingen door te voeren.

De combinatie van het informeren van het publiek over deze veertig jaar oude uiterst dubieuze NCVIA-wet en het verzamelen en combineren van beschikbare wetenschappelijke onderzoeken, heeft recent al geleid tot een grote doorbraak in de strijd tegen het onaantastbaar geachte vaccinkartel. Het aantonen van de volledige correlatie tussen de drastische toename van de hoeveelheid vaccins die gecombineerd toegediend worden tijdens de periode dat kinderen belangrijke neurologische ontwikkelingen doormaken en de explosie van het aantal mensen met autisme, heeft er inmiddels toe geleid dat de decennialang verkondigde ongefundeerde stelling “vaccins veroorzaken geen autisme” volledig verlaten is – een bewijs dat we getuige zijn van een structurele ontmanteling van het betreffende consensuele denken hierover.