Globalisten verliezen terrein, met of zonder Trump

Dat doet hij met de terugtrekking uit internationale verdragen, met het sluiten van federale agentschappen die kleurenrevoluties initieerden, met zijn aanpak van drugskartels in Midden- en Zuid-Amerika, met zijn opstelling jegens Europa, met zijn tariefoorlog en met zijn monetaire beleid, waardoor een snelgroeiend parallel betalingssysteem ontstaat naast het traditionele – in de City of London opgekomen – mondiale bankkartel. Ook de strijd tegen Iran – hoewel slecht getimed – werkt ten slotte als onderdeel van de aanval op globalisering. Voor de globalisten zal het schadelijk zijn, onafhankelijk van hoe dit zal aflopen. Als de olieprijs naar $ 200 gaat schaadt deze crisis globalisering. Een combinatie van interne verzwakking door corrumpering en de sinds begin 2025 op gang gebrachte veranderingen reduceerde invloed van de globalisten op het wereldtoneel.

De stijging van energieprijzen in de wereldmarkt is zorgelijk. Iran heeft de Straat van Hormuz praktisch afgesloten, waardoor olie- en gastankers er niet meer in of uit kunnen. Ongeveer 20% van de mondiale dagelijkse stroom olie en gas is door de actie van Iran stilgevallen. Als gevolg hiervan stegen de olie- en gasprijzen snel. Wanneer de scheepvaart niet snel weer op gang komt, loopt de input van landbouw, mijnbouw, transport en de bredere economie gevaar, met als gevolg oplopende inflatie, hogere rentes, dalende aandelenbeurzen en een stagnerende economie – ook wel stagflatie genoemd.

Het is een strategische hefboom die Iran in de strijd gebruikt. Econoom Michael Every van de Rabobank vergeleek de dreigende situatie op de wereldmarkt met een combinatie van drie crises in het verleden: de Jom Kipoer-oorlog in 1973, de dislocatie in toeleveringsketens als gevolg van de lockdowns in 2020 en de grondstoffenschok als gevolg van de Russische inval in Oekraïne begin 2022. Trump is zich hier terdege van bewust. Eerder al gaf hij opdracht om de vrachtverzekering van schepen in de Straat van Hormuz over te nemen van Lloyds of London, die in de eerste week van de strijd tegen Iran de premies tot duizelingwekkende hoogte had opgetrokken. Ook versoepelde hij sancties tegen Rusland, zodat olie die al in schepen was gepompt toch mocht worden verkocht aan bijvoorbeeld India, dit alles om de olieprijs te dempen. Blijft die hoog, dan verkleint het Trumps kansen om de tussentijdse Congresverkiezingen in de herfst te winnen.

De timing van de aanval op Iran is onderwerp van heftige discussies, maar over het uiteindelijke doel ervan kan weinig twijfel bestaan. Iran is een land met een extremistisch totalitair regime dat zich nog bevindt in de oude wereld van de Britse verdeel-en-heerspolitiek. Het onderdrukt de eigen bevolking en financiert extremistische organisaties – Hezbollah, Hamas en de Houthi’s – die economische ontwikkeling in het Midden-Oosten en de rest van de wereld doorkruisen. Daarmee vormt het Iraanse regime een obstakel in de nieuwe geopolitieke en economische strategie van de VS onder president Trump.

Trumps acties op het geopolitieke schaakbord herschikken mondiale kapitaalstromen, het is een poging om de scheefgegroeide verhoudingen in de mondiale economie te herbalanceren. De verdeel-en-heersstrategie van het Verenigd Koninkrijk werd – tot de inauguratie van Trump – in samenwerking met de VS gevoerd om geopolitieke en economische belangen veilig te stellen. Hiertoe werden extremistische groeperingen in belangrijke regio’s gefinancierd en tegen elkaar opgezet om chaos te veroorzaken. Het gevolg was dat de in het Midden-Oosten met olie verdiende dollars vanaf begin jaren tachtig in Amerikaanse aandelen, vastgoed en staatsobligaties en het mondiale bankkartel werden geïnvesteerd, in plaats van in de eigen regio. Het effect was een structureel hogere waardering van de dollar, financialisering van de economie, globalisering en de-industrialisering in de VS.

De diepe verstoring die deze kapitaalstromen teweeg hebben gebracht hebben de meeste analisten nog steeds niet op het netvlies. Het financierde de symbiose van Big Finance, Big Tech, Big Pharma (Deep Finance) en samenwerkende overheden (Deep State). Dit zorgt inmiddels voor steeds meer onvrede bij soevereiniteit verliezende landen en burgers die zich organiseren in ‘populistische’ verbanden, netwerken, organisaties of politieke partijen. Deze politieke en maatschappelijke storm gaat niet meer liggen, omdat ook de negatieve economische effecten van overcreditering zichtbaar worden.

Zowel de Chinese industriële economie als de westerse dienstensector – met name technologie, software en finance – zijn aangejaagd met extreme subsidies en kredietverlening. China worstelt nu met involutie, het fenomeen dat bedrijven steeds efficiënter produceren, maar steeds minder winst maken. Op de op 6 maart jl. gehouden vierde zitting van het 14e Nationale Volkscongres over economische ontwikkeling presenteerde de Chinese leiding een plan om via opkoop en sanering van inefficiënte bedrijven deze involutie een halt toe te roepen. In het Westen zien we het spiegelbeeld van deze overinvesteringen. Bij ons was er geen sprake van overheidssubsidies, maar van uitbundige private kredietmarkten. Bedrijven als BlackRock, Morgan Stanley en Blue Owl investeerden honderden miljarden dollars van beleggers in dienstverlenende bedrijven. Omdat krediet de afgelopen vijftien jaar goedkoop en zo ruim voor handen was, is meer dan de helft van deze bedrijven inefficiënt geworden en maken ze geen of weinig winst. Het worden ook wel zombie-bedrijven genoemd.

Sinds de inauguratie van Trump is er een gestage uitstroom van privaat kapitaal die de afgelopen twee maanden is versneld. De grote beleggingsbedrijven sluiten nu stuk voor stuk hun beleggingsfondsen – en daarmee de mogelijkheid om er kapitaal uit te halen – omdat zombie-bedrijven anders met verlies moeten worden verkocht of gesaneerd. De AI-revolutie zet de turbo op de sanering van veel westerse bedrijvigheid in de dienstensector. Softwaregiganten als Adobe en het Duitse bedrijf SAP raakten afgelopen maanden al een kwart van hun beurswaarde kwijt, omdat beleggers vrezen dat hun dure softwarepakketten worden vervangen door AI-gegenereerde software. De door Trump in juli 2025 geïntroduceerde GENIUS Act – waarin ontwikkeling en gebruik van digitale valuta zijn geaccordeerd en gereguleerd – creëerde een razendsnel groeiend parallel betaalsysteem naast het traditionele banksysteem, zodat ook de financiële sector een sanering te wachten staat. Zo staan zowel China als het Westen aan de vooravond van een onvermijdelijke economische herschikking.

Of Trump nu actief bezig is met het ontmantelen van de eeuwenoude Britse verdeel-en-heersstrategie of – zoals veel mainstream en ‘wakkere’ analisten beweren – de strategie van regime change in Iran gewoon voortzet, voor het verdere verloop maakt het niet zoveel uit. De globalisten lopen op hun laatste benen. Hun met list en bedrog opgetuigde narratieven worden doorgeprikt. De westerse censuur en propaganda tegen Rusland en voor de schijnpandemie van 2020-2022, de kunstmatig opgeklopte progressieve narratieven rondom klimaatbeleid, identiteit, inclusie en woke, onthullingen van netwerkcorruptie van de westerse elite in de Epstein-files en nu weer nieuwe onthullingen over het bestaan van een schaduwarchief van de FBI dat teruggaat tot de tijd van president Nixon, blootgelegd door de Amerikaanse senator Chuck Grassley: steeds breder wordt ingezien dat er in de afgelopen decennia in het Westen sprake is geweest van een schijndemocratie die de nationale soevereiniteit heeft uitgehold.

De bureaucratische Europese elite gelooft echter nog altijd in de wereld van de zelfgecreëerde narratieven. Daarin voeren wetten, afspraken, mensenrechten en internationaal recht de boventoon. Het letterlijk nemen hiervan heeft het Oude Continent onmachtig gemaakt om in te kunnen spelen op veranderende geopolitieke, monetaire en maatschappelijke machtsverhoudingen. Het schiet daardoor steeds weer zichzelf – en daarmee de burger – in de voet.

Het tijdperk van de globalisten is bijna voorbij. Niet alleen omdat ze actief worden aangepakt, maar ook omdat de centralistische bureaucratische structuur zichzelf heeft ondermijnd. Er is sprake van een mondiale herschikking op geopolitiek, monetair en economisch vlak, wat zich uit in oplopende spanningen en maatschappelijke onrust. Europa wil echter blijven geloven in het versleten overkoepelende narratief van globalisering, met als reëel gevaar een versnelde, ongecontroleerde val.