Long Covid en SADS maskeren injectieschade

Long Covid en SADS maskeren injectieschade
Peter Pilon
Een nieuwe psychosomatose heeft zich aangediend onder de naam ‘long Covid’ (langdurige Covid). Het is een verzonnen ziektesyndroom dat niet op klinisch bewijs is gebaseerd. De klachten die zich voordoen zijn het gevolg van de ingeënte spike-eiwitten die zich in het hele lichaam genesteld hebben, en die lijken op die van een milde Covidinfectie. Maar op termijn kunnen deze spike-eiwitten vooral op neurovasculair gebied blijvende schade gaan veroorzaken, of een plotselinge dood, waar ook een nieuw etiket voor is geschapen.
E

en van de moeilijkste uitdagingen voor een huisarts of specialist is om een diagnose te stellen voor een patiënt met aanhoudende subjectieve klachten. Er bestaat een scala van aandoeningen die een aantal vage klachten gemeen hebben maar waarbij geen enkele klinische oorzaak kan worden gevonden. Dan wordt toch een diagnose bedacht, om de patiënt een handvat te geven hoe om te gaan met de klachten. Er zijn modieuze oorzaken van dit soort subjectieve klachten in omloop. Het effect van daaraan gerelateerde diagnoses is doorgaans tegengesteld aan het beoogde doel, want de klachten blijven of verergeren zelfs, en de bedachte diagnose kan een handvat worden om er allerlei gedrag en consequenties aan te verbinden met secundaire ziektewinst, zoals arbeidsongeschiktheid, en het toepassen van therapieën.
Elke volgende stap bevestigt de veronderstelde diagnose in de ogen van de patiënt. In dat geval spreken wij over psychosomatosen, psychisch lijden dat zich uit in lichamelijke klachten waarvoor echter geen anatomisch bewijs bestaat. Bekend voorbeeld is ‘fibromyalgie’, dat letterlijk ‘pijn in de spiervezels’ betekent. Ook ‘chronische vermoeidheid’ en een ‘postviraal syndroom’ vallen onder deze categorie.

Vrijwel elke ziekte en klinische aandoening, van griep en verkoudheid tot longontsteking, botbreuken of ernstige traumatische stress, kan blijvende gevolgen hebben. Met long Covid zullen we uiterst voorzichtig om moeten gaan, anders wordt het een vluchtheuvel voor patiënten die vage klachten hebben en dit vervolgens als een legitimatie zien om een bepaalde medische of sociale behandeling te krijgen. Een nog grotere bedreiging is het willens en wetens maskeren van de inentingsschade. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) doet daaraan mee met het vrijgeven van een officiële klinische definitie voor de langdurige klachten die mensen kunnen overhouden na een coronabesmetting.

De volledige definitie van de WHO luidt als volgt: “Een postCovid-19-aandoening komt voor bij personen met een voorgeschiedenis van een waarschijnlijke of bevestigde SARS CoV-2 infectie, meestal ontstaan drie maanden na het begin van Covid-19 met symptomen die minstens twee maanden duren, en niet kunnen worden verklaard door een alternatieve diagnose. Veel voorkomende symptomen zijn vermoeidheid, kortademigheid en cognitieve disfunctie, maar het betreft ook andere klachten die een impact hebben op het dagelijks functioneren. Symptomen kunnen zowel nieuw optreden na aanvankelijk herstel van een acute Covid-19-episode of aanhouden na de acute fase. Symptomen kunnen ook fluctueren of verminderen in de loop van de tijd.” De WHO heeft wel een en ander te verbergen.

Twee fascinerende gerelateerde onderzoeken laten daarentegen zien hoe sterk de mentale gesteldheid invloed heeft op het ervaren van de onderhavige klacht. Door dat niet te onderkennen wordt de overschatting van de problemen aangewakkerd. Een onderzoek, waaraan 189 mensen deelnamen, verricht in het Bethesda-ziekenhuis in Washington, werpt licht op de vermeende symptomatische en klinische uitingen van wat long Covid wordt genoemd. Een Frans  onderzoek, waar 27.000 mensen aan deelnamen, gaf dezelfde conclusies als het Amerikaanse onderzoek. Het doorgemaakt hebben van een Covidinfectie bleek een vrijwel nutteloze voorspeller van ‘long Covid’-symptomen te zijn. Maar ‘de overtuiging dat je Covid hebt gehad’ was een sterke voorspeller van long Covid.
Dit wil niet zeggen dat niemand blijvende gevolgen van Covid heeft. Sommigen zeker wel, want dit geldt voor alle ziekten. Maar het wil zeggen dat de prevalentie niet verschilt van andere kwalen, zoals griep of longontsteking, en dat alle sleutelfactoren en voorspellers wijzen op vooral een mentale in plaats van een lichamelijke oorzaak. Dit is van belang omdat de gezondheidsinstanties er onzinnige en ongegronde beweringen over doen en daardoor onnodig angst zaaien. Zij roepen het syndroom waarschijnlijk in het leven door als het ware een lamp buiten in het donker aan te steken waar de angstigen en zwakken als insecten door worden aangetrokken, en waarmee zij zichzelf beschadigen. Het versterkt het signaal van de charlatans die geregeld opduiken om zulke chronische ‘aandoeningen’ te valideren en te ‘behandelen’. Dit soort sensatiebeluste paniekzaaierij hoort ontegenzeggelijk niet thuis in de volksgezondheid. Het brengt echte schade toe en leidt tot onbruikbare reacties, toeschrijving en risicobeoordeling. Het verhindert ook de identificatie van echte ziektes en de injectieschade.

Dat laatste is een kernaangelegenheid. Het is in alle redelijkheid niet meer mogelijk om te ontkennen dat deze aandoening in het leven is geroepen om de injectieschade te maskeren. Daarmee wordt de volksgezondheid bewust schade gedaan. Het is vanzelfsprekend dat patiënten en hun familieleden uitleg verlangen aangaande langdurige symptomen van falende gezondheid. Men mag in dat verband verwachten dat wat de WHO aandraagt als ‘long Covid’ een lang leven beschoren zal zijn, omdat dit in de gevestigde media niet wordt onderworpen aan enige kritische analyse. Kranten en tv-programma’s mijden zorgvuldig alles wat kan worden uitgelegd als kritiek op het massaal toedienen van wat frauduleus als ‘vaccinatie’ wordt gekwalificeerd.

Gezond Verstand thuis ontvangen?
Doe mee en ontvang 24x per jaar Gezond Verstand thuis. Als lid krijg je toegang tot alle edities (online) én het ledenforum. Met jouw bijdrage ondersteun je de onafhankelijke journalistiek en berichtgeving voor en door Nederlandse burgers.

We hebben hier te maken met twee dingen: een gigantische leugen en een voor het oog van de wereld getoonde onwil om een nieuwe massale toename van het aantal overlijdens naar behoren te onderzoeken. Het presenteren van een plotseling wijdverbreide aandoening gerelateerd aan cardiovasculaire functies als ware het een eeuwenoud onverklaarbaar probleem, is de grote leugen. Dat onderzoekers behorend tot officiële medische instanties, die vroeger onmiddellijk diepgaand onderzoek zouden doen en zorgen voor eventuele terugtrekking van een verdacht medicijn, hier nu geen belangstelling voor tonen is een aantoonbaar feit.
Het Internationaal Olympisch Comité in Lausanne, Zwitserland, bestudeerde documenten van internationale databanken van 1966 tot 2004. Die wijzen op 1.101 plotselinge sterfgevallen bij atleten onder de 35 jaar, dus gemiddeld 29 atleten per jaar, met het grootste aantal bij vooral voetbal en basketbal. Anonieme onderzoekers geven toe dat sommige van de huidige sterfgevallen mogelijk niets te maken hebben met de injecties, maar ze zouden graag alle gegevens willen hebben. Want de golf aan gevallen van het zogenaamde SADS begon ongeveer midden 2021, toen ook het programma van injecties een hoogtepunt bereikte. Alleen kan niemand er gegevens over loskrijgen.
De voetbalclubs leken, net als overheidsfunctionarissen, eens trots te zijn dat hun atleten meededen aan wat hen werd aangeraden, maar nu zijn ze niet meer bereid om de ‘vaccinatiestatus’ te melden. Sponsors willen de informatie niet kwijt, en de meeste familieleden van de slachtoffers werken evenmin mee.

Er zijn grootheden in de sport, zoals de beroemde voetballer Matt Le Tissier die commentator is geworden, die aandacht vragen voor de ongelooflijke omstandigheid dat er geen onderzoek wordt gedaan. Hij zegt dat in de zeventien jaar van zijn actieve carrière als voetballer, hij nooit een speler van het voetbalveld zag komen met ademhalingsmoeilijkheden en/of hartproblemen. Wat geldt voor voetballers, geldt ook voor tennissers en cricketers.
Er zijn andere gevallen, van coaches, en met clubs verbonden functionarissen, die hun mond wat dit betreft voorbij hebben gepraat, en die zijn ontslagen. Dan zijn er enkele informanten onder vakbekwame, ervaren balsemers in dienst bij begrafenisondernemers die schokkende bevindingen melden over personen die stierven aan hartaanvallen en vreemde vezelachtige en vaak lange stolsels in hun aderen hadden.

Wat de geïnjecteerde atleten overkomt zou het verschil kunnen gaan maken voor de nu groeiende aantallen met elkaar verbonden artsen in Noord-Amerika en enkele delen van Europa, die oprecht onderzoek zijn blijven doen, en zich duidelijker zijn gaan uitspreken over de huidige farmaceutische moordpraktijken.

Je las een artikel uit:
Gezond Verstand nummer 45
Reacties (alleen voor leden)
Alleen abonnees kunnen reacties plaatsen.
Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
0
Zou graag je gedachten willen weten, s.v.p. laat een reactie achter.x
Privacybeleid
Wanneer u onze website bezoekt, dan kan deze informatie via je browser opslaan voor specifieke services, meestal in de vorm van cookies. Hieronder kunt je je privacyvoorkeuren wijzigen. Houd er rekening mee dat het blokkeren van cookies van invloed kan zijn op je ervaring op onze website en de diensten die we aanbieden.