We waren er al voor gewaarschuwd. Na de grote volksgezondheidcrisis veroorzaakt door het dodelijke virus zou een klimaatcrisis volgen zoals we nog niet eerder hadden meegemaakt. Aankondigingen daarvan kwam men al vaak tegen toen in de lente van vorig jaar de leugen over de pandemie nog bezig was vat te krijgen op de wereldbevolking. Mochten we misschien denken dat het covid-19-gevaar voor onze lichamen al het ergste was dat we zouden meemaken, dan lag er voor later nog een grotere schrikop de loer met de bewustwording van het gevaar dat de planeet bedreigde. In het nieuwe tijdsgewricht waarin ons universum was gearriveerd zou toch immers niets meer hetzelfde kunnen blijven. Eerst moest de gezondheid veilig worden gesteld met ‘het vaccin’, maar daarna zou dan echt de planeet aan  de beurt zijn.

Wetenschap is sinds jaar en dag een spel van ontkrachting van een heersende consensus en van herhaalde hervatting van de zoektocht naar betere antwoorden. Ontkrachting als kracht van de bevinding. Waarom juist ontkrachting als kracht van de bevinding? Om meerdere redenen. Als we alleen maar zoeken naar bevestiging zullen we die uiteindelijk altijd vinden, omdat we simpelweg op voorhand sturen naar het antwoord dat we reeds denken te kennen. Bewust en onbewust.

Hij heeft geen kleren aan!” Een heldere kinderstem schalt over het plein. De muziek verstomt. De stoet vertraagt en komt stil te staan. Een stilte daalt over de menigte. uizenden mensen staan bij de feestelijke verjaardagsoptocht van de keizer langs de kant. De keizer heeft deze dag gekozen om zijn nieuwe kleren aan het volk te laten zien. Zeer bijzondere kleren gemaakt uit nog bijzonderder stoffen. Als “bijzonderder” wel een woord is.