Hedendaagse brandstapels en een van de burger vervreemde regering

Inderdaad, brandstapels van hout en vuur worden niet meer gebruikt om afvalligen te bestraffen, maar wel maatschappelijke brandstapels in de vorm van ontslag bij kranten en beperkingen op wat mag worden gezegd in bijvoorbeeld het hoger onderwijs, zowel als een kring van mensen van wie je dacht dat het vrienden waren, maar die je resoluut de rug toekeerden. In mijn geval liet de computerspecialist op wie ik een tiental jaren had vertrouwd, mij in het midden van een reparatiesessie weten daar subiet mee op te houden. De demotie van de status van de afvallige kan bij een breed publiek blijven rondzingen. Een onbekende vervelende klier lanceerde een anoniem persbericht dat de Universiteit van Amsterdam zich van mij als emeritus universiteitsprofessor distantieerde. Dit verzinsel staat gebeiteld in Wikipedia, het internetmonument voor de voorgeschreven werkelijkheid 

Wijdverspreide angst was nodig om de mondiale machtsgreep uit te voeren waarmee begin 2020 werd gestart, en die wij vijf en een half jaar vanuit verschillende invalshoeken hebben belicht. Al voor het coronavirus, dat als levensbedreigend werd voorgesteld, bestond de angst dat onze planeet in toenemend gevaar zou verkeren vanwege klimaatverandering veroorzaakt door de menselijke uitstoot van het volledig onschadelijke – en voor planten en bomengroei hoogstnoodzakelijke – CO₂-gas. Een Zweeds meisje, een tiener met een, algemeen bekende, verstandelijke handicap, mocht op internationale forums politici en de goegemeente fikse uitbranders geven vanwege hun algemene laksheid om daar met strenge maatregelen iets tegen te doen. Die angst wordt in veel Europese streken, en vooral ook in Nederland, nog altijd aangewakkerd, getuige een recent Volkskrant-artikel met een pleidooi om op zoek te gaan naar een nieuwe Greta Thunberg.

Het levensbedreigende virus moest natuurlijk ook worden aangepakt, en die aanpak begon al meteen in de aanvang van de mondiale machtsgreep met een verbod op het gebruik van effectieve natuurlijke geneesmiddelen als ivermectine en het antimalariamiddel hydroxychloroquine, waarvoor artsen die zich met hun levensreddende werk daaraan bezondigden, in Nederland nog altijd beboet worden. Dat verbod ging samen met een eindeloze stoet van gezichten op tv die de angstige toehoorders voorhielden dat het wachten was op een vaccin dat korte metten zou gaan maken met Covid-19. Ik herinner me nog goed de verontwaardigde reacties op de boodschap van vaccindeskundigen die midden augustus 2020 het publiek eraan herinnerden dat eerdere pogingen tot het ontwikkelen van spuitjes tegen die categorie van aandoeningen altijd waren mislukt, en dat wat midden 2020 werd geadverteerd als het bijna-succes van de farmawereld uit bedrog zou gaan bestaan.

De maatregelen om de klimaatangst te stillen lieten niet lang op zich wachten. Windturbines bestonden al, het aantal daarmee te bebouwen oppervlakten werd uitgebreid en we kregen er, op land en zee, nog grotere torenhoge molens bij. Ruimtes bij parkeerplekken en benzinestations moesten steeds meer plaatsmaken voor laadpalen voor de accu’s van elektrisch aangedreven auto’s. Dit chapiter over de energietransitie drukte een aanzienlijk stempel van ongemak en belastingdruk op de burgermaatschappij.

Het eens voorbeeld gevende Amerika heeft met de Trump-revolutie korte metten gemaakt met de gevolgen van het farmaceutische zowel als het klimaatbedrog, oorspronkelijk afkomstig van het Rockefeller-netwerk van stichtingen en ngo’s. Maar Europa is vooralsnog blijven steken in het verleden van dit grootschalige bedrog, en in dit nummer van Gezond Verstand gaan wij met een serie artikelen de Europese stand van zaken na op het gebied van vaccinaties, klimaat en energietransitie. Bij alle drie is er duidelijk sprake van sektegedrag dat doet denken aan superfanatieke uitwassen van religies. Bij sektes hebben we te maken met onbuigzame zekerheden die tegelijkertijd zo kwetsbaar zijn dat zelfs een beetje twijfel aan een onderdeel ervan reden is voor veroordeling tot een brandstapel – nou ja, schandpaal – behandeling.

Wat bij deze drie gebieden ook speelt is dat de handhavers van de strenge leer er financieel wel bij varen. We hebben ze dan ook in een rubriek van ‘Commerciële Religie’ geplaatst. In het artikel over energietransitie komt dat met de jaarlijkse onder regie van de VN georganiseerde COP-vergaderingen, op spectaculair ordinaire manieren van sjacheren tot uiting. Wat uit deze vergaderingen ook duidelijk blijkt is dat bij de deelnemende leidinggevende figuren het ongeloof in de klimaatleer om zich heen grijpt. Maar leidinggevende figuren kunnen publiekelijk het geloof erin en de jaarlijkse vergaderingen erover niet opdoeken, want dan zijn ze de miljarden die ze erbij kunnen opstrijken ook kwijt.

In de gevallen van al de bovengenoemde artikelen wordt er natuurlijk niet van uitgegaan dat men te maken heeft met een sektarische religie. Men leeft met de illusie dat wat tot probleem is gepromoveerd, leunt op de veronderstelling dat het een consensus van ‘de wetenschap’ is die het als probleem heeft aangewezen. Oplettende lezers van Gezond Verstand zullen zich herinneren dat wetenschap nooit op consensus kan berusten. In een artikel op pagina’s 18-20 beschrijft Jeroen van den Berg het fenomeen ‘scientisme’, wat je krijgt wanneer veronderstelde wetenschap een politiek of maatschappelijk doel gaat dienen.

Aansluitend daarop volgt een artikel van Eric Lopes Cardozo op pagina’s 20-22 over cognitieve oorlogsvoering. Hierin wordt het interessante onderscheid gemaakt tussen psychologische misleiding die zich richt op emoties, en cognitieve misleiding waarbij het denkproces zelf is betrokken. Twijfel wordt daarbij niet weggenomen maar juist gecreëerd en verdiept. Tegenstrijdige informatie wordt opgestapeld totdat samenhang verdwijnt en de behoefte aan houvast toeneemt bij het in verwarring verkerende individu, die daardoor het vermogen tot zelfstandig oordelen verliest en ontvankelijk wordt voor richtinggevende impulsen van buitenaf.

Alle hierboven beschreven gevallen van grootschalige misleiding zijn vanzelfsprekend misdadig. Het verlamt de burgers zozeer dat zij zich niet langer op een open en eerlijke, democratische manier met de overheid bezig kunnen houden. Een artikel van Tjeu Lemmens beschrijft hoe de Nederlandse regering haar burgers niet beschermt. Ze houdt geen noodvoorraden aan waarmee strategische autonomie kan worden gewaarborgd, en exploiteert de eigen ondergronds aanwezige energievoorraden niet om zelfvoorzienend te zijn. Zestien jaar geleden was Nederland voor slechts 20% afhankelijk van energie-import, en nu is dat opgelopen tot 80%, vanwege het sluiten van de gasvelden onder Groningen. Het voornemen van de regering is om de gasputten voor eeuwig onbruikbaar te maken door ze vol te storten met beton.

Sluiting van de Groningse gasvelden was een idee van de VVD. Het zou de partij electoraal goed doen om zich als vriend van de Groningers op te stellen. Om de putten met cement te bedekken was een idee van D66’er Hans Vijlbrief – thans minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid in het kabinet-Jetten – toen hij staatssecretaris Mijnbouw was in het vierde kabinet-Rutte.

De naar mijn weten enige politicus die zich serieus met de Groningse grasvelden heeft beziggehouden, Wybren van Haga, vertelt mij dat de huidige voorraad gas ongeveer 800 miljard kubieke meter bedraagt. Als men er 30 miljard per jaar zou uithalen, dan zou dat Nederland ongeveer 40 jaar van energie kunnen voorzien; als men daar iets langer over doet met het oog op aardschokken, zou het goed zijn voor 60 jaar, dus twee generaties van energiesoevereiniteit. De aardbevingen die plaatsvonden vanaf 1986 veroorzaakten slechts plaatselijke schade. Ze zijn het gevolg van instabiele drukverdeling van de gasvelden, anders dus dan het resultaat van verschuiving van tektonische platen die grote stadsdelen geheel kunnen verwoesten.

De gemoedstoestand van de getroffenen in Groningen vanwege onzekerheid over de volgende schok is natuurlijk begrijpelijk, maar een goed ingericht programma van subsidie en verhuizing zou wat betreft de kosten geheel in het niet vallen vergeleken bij de baten van deze energiebron die Nederland eerder zestig jaar lang welvaart bezorgde. Herziening van het domme besluit om de eigen bodemschatten van gebruik uit te sluiten is nog altijd mogelijk, want lang niet alle putten zijn dichtgegooid met beton en doorheen dat beton kan ook weer geboord worden.

Alleen is er, zoals in het artikel over de gemeenteraadsverkiezingen wordt geregistreerd, een ‘Haagse Stolp’ van gevestigde politieke partijen: een afgeschermd gebied waar de werkelijkheid van onder meer ontevreden burgers niet in doordringt. Ook het meest recente kabinet dat met deze partijen wordt gevormd biedt geen uitzicht op al of niet beloofde verbeteringen in de richting van de wensen van de burgerij.

Nederlandse bewindvoerders en die van veel andere EU-lidstaten zijn niet krankzinnig. Maar ze vertoeven in een voorgeschreven werkelijkheid waarbinnen zij hun politieke keuzes wikken en wegen. Omdat deze verzonnen werkelijkheid niet aansluit bij de realiteit, gedragen zij zich op krankzinnige wijze. Voor veel mensen is het moeilijk om dit permanent in gedachten te houden. Wat Lemmens aan het einde van zijn artikel evenwel opmerkt, is dat vanwege de nu snel veranderende economische en geopolitieke machtsverhoudingen veel EU-lidstaten een eigen koers willen varen, waardoor de EU-commissarissen met voorzitter Ursula von der Leyen voorop paniekerig wild om zich heen slaan.

Op de laatste pagina’s kunt u lezen over de situatie omtrent de oorlog met Iran zoals die ons bekend is op het moment dat dit nummer ter perse gaat. Wanneer het de weg naar uw brievenbus heeft afgelegd zullen er veranderingen in zijn gekomen, maar het is onwaarschijnlijk dat die minder deprimerend zullen zijn. De verontwaardiging van commentatoren is vooral gericht op president Trump als ‘schoothondje’ van Netanyahu, en niet op het pikdonkere menshatende karakter van Netanyahu zelf. Dat Trump geen schoothondje van wie dan ook kan worden genoemd, komt wel uit de verf in het artikel dat op de hieropvolgende pagina’s is afgedrukt. Sander Boon plaatst in zijn beschouwing de diverse interpretaties van de strategieën van deze Amerikaanse president onder een vergrootglas. Hij laat de consistentie zien in wat Trump hoopt te bereiken, en eindigt met de constatering dat hij met zijn acties de politiek terugbrengt in het hart van de westerse samenleving. Trumps acties keren zich tegen verondersteld ‘progressieve’ Europeanen en Amerikaanse Democraten die niet beseffen dat hun politieke leidraad dogmatisch en totalitair is geworden, en de soevereiniteit van de staat ondermijnt.